psychopathology

hobidik

2010-09-30T20:59:00.004+03:00

Pek sevgili ve hala orada olduklarını umduğum blog takipçilerim.
bu blog benim çok kahrımı çekti. öfkemi kustum, eğlendim, ağladım, ayrıldım, küstüm, tanıştım, aşık oldum, evlendim. Okula gittim, derslere gittim, başıma tuhaf işler geldi, mezun oldum, işe girdim, işten çıktım, okullu oldum yeniden, başka işlere girdim çıktım. büyüdüm, değiştim, başka bir rot oldum. kalbimde uzun zamandır görmediğim ve çok sevdiğim bir arkadaşın yerine yakın bir yeri var blogumun. ama artık başka insanlarla başka şeyler konuşuyorum ve bu yüzden onunla görüşmelerimizin arasına uzun süreler giriyor, konuşmalarımızda uzun sessizlikler oluyor. bir gün ihtiyacım olursa eğer burada olacak biliyorum, gene ona saatlerce içimi dökebileceğim. ama şimdilik başka bir yerde, başka şeyler söylemekteyim, beklerim:

http://cikicikibaba.blogspot.com

hop

2010-01-18T22:15:00.001+02:00

özlemişim yahu, çok hem de!

pıhh pıhhh

2009-02-18T11:39:00.003+02:00

deneme. başka bir yerlerde yazdığım bir takım bir şeylerinde burada bir yerlerde bulunması fikri bazı açılardan bakıldığında bir çok yönden hoş olacakmış gibi göründü birilerine. birilerinin kimliğini çok deşmeye gerek yok. bulunsun işte mis.

cüce

2009-02-18T11:37:00.002+02:00

"Bence içlerinde en tuhafı Fransızca cücesi" dedi. "Hiç Almanca cücesine benzemiyor. Oysa yani dışardan bakınca ne kadar da benzemeleri lazım birbirlerine. Artikel desen ikisinde de var. Ha praeteritum ha imparfait yani o derece. Ama gel gör biri şen şakrak kaba saba içsin eğlensin onun derdinde, diğer kibarlıktan kırılan burnu havada içkiyi böyle yudum yudum tüketen her şeyi özene bözene yapan bir herif." Oda da şöyle bir dolandı, perdelerle oynadı. Masanın üzerindeki fotoğraf çerçevelerinin yerlerini düzeltti. "Peki, sen hangisini seviyorsun, senin onlarla ilişkilerin nasıl?" "İkisini de sevmiyorum, zerre kadar hazzetmiyorum ikisinden de! Biri geceleri tam uykuya dalacakken bir yerlerden fırlayıp tepemde zıplıyor, tepiniyor. O Almanca cücesi olacak şerefsiz! Tam ben girecekken tuvalete girer saatlerce çıkmaz, patlarım ben dışarda. Yemeklerimin üstüne kusar içip içip, öbürü desen tam bir baş ağrısı. sürekli tepemde. Onu giyme bunu içme, o çatalla o et yenmez, kadınlarla böyle konuşulmaz, burnunda sümük var, adabını takın... Vır vır vır vır beynimi yiyor o da.Ooff! Hayır bir de arada bana uyuzluk olsun diye yerlerini değiştiriyorlar. Bir bakıyorum Almanca cücesi bana ahkam kesmeye başlamış, Fransızca cücesi o kemikli ayaklarıyla üstümde tepiniyor. Bu kadar zıt iki karakter sırf bana işkence etmek için iş birliği yapıyor doktor." geldi, yerine oturdu. Sinirli sinirli bacağını sallamaya başladı. "Bir İngilizce cücesi varmış. Tam ikisinin ortası biraz kaypak bir herifmiş diye duydum. Acaba diyorum gidip bir onunla konuşsam, belki beni biraz rahatlacak bir çözüm de bulur. Sizinle seanslarımdan memnunum yanlış anlamayın doktor. Ama ne zaman cüceleri evde yalnız bıraksam evin altını üstüne getiriyorlar. Daha kesin bir çözüm bulmam lazım. Kusura bakmayın."

tuz

2009-02-18T11:34:00.002+02:00

her tarafa sessizlik hakimdi. gecenin karanlığı yorgan gibi bütün seslerin üzerini örtmüş ve onu kendi bedeninin sesleriyle başbaşa bırakmıştı. hırıltı bir nefes alıp verme sesi, kalp atışları ve kulaklarında uğuldayan kanı. ağır adımlarla yürüyordu. sürüklenen ayaklarına söz geçirmekte zorlanıyor, ara sıra görünmez engellere takılıp tökezliyordu. arada bir duruyor ve etrafı dinliyordu, ama beklediği ses bir türlü gelmiyordu. yürümeye devam etti. "Artık bu işler için çok yaşlandım" diye geçirdi aklından. Dile kolay 76 yaşındaydı. Gerçi onu görenler yaşını göstermediğini ve çok dinç göründüğü söylerlerdi ama o pek de öyle hissetmiyordu. Her geçen gün yataktan biraz daha zor kalkıyordu. Yağmurlu havalarda eklemleri ağrıyor, kış boyu yakasına yapışan öksürük onu canından bezdiriyordu. Yazları biraz daha rahattı ama bu defa sıcak... Nefesini daraltan, tansiyonunu çıkartan, çarpıntısını artıran sıcak... Yine de kışa göre daha iyiydi, hele şehirden kaçıp yazlık evinin huzurlu dünyasına gelebildiyse keyfine diyecek yoktu. "Geçen sene bu iş daha kolay olmuştu" diye düşündü. sanki yol daha kısaydı, sanki daha az yorulmuştu. Sonra beklediği sesi duydu: Kıyıya çarpan dalgalar. Kalp atışları ve adımları aynı anda hızlandı. "50 sene, 50 senedir her yıl bugün bu saatlerde bu yolu yürüyorum. Ama bu sene içimde o heyecan yok, bu sene yanımda ayak sesleri yok, korma diyen sesin yok. Bu sene yapayalnızım." Hedefine ulaşmak için emin adımlarla yürürken bu yolu yürüdükleri ilk seneyi düşündü. Kocama gözlerini dikerek ona yeşil yeşil bakmış "Bu bizim küçük sırrımız olsun" demişti. O zaman bu yol böyle değildi tabii, bu kadar çok ev yoktu etrafta, artık neredeyse yolun yarısına kadar evlerin arasından geçilerek geliniyordu. Daha ıssız, daha korkutucuydu. Gerçi şimdi geçmiş senelere göre daha çok korkuyordu. Çünkü bu yolu ilk defa, yanında o olmadan yürüyordu. 50 yıl boyunca birlikte gittikleri her yolu elele yürüdüğü adam yanında yoktu ve o buna bir türlü alışamıyordu. Sonunda bir açıklığa geldi. İşte deniz karşısında sereperpe, narin nazlı kendi halinde salınıyordu. Buraya ilk kez geldikleri geceyi düşündü, hayran hayran manzaraya dalışını, kendilerini yamaçtan aşağı koşar adım bırakmalarını ve denizle buluşmalarını, suyun içindeki o tuzlu öpücükleri... İçini çekti derin derin, gözyaşlarına ilişmedi, bıraktılar aksın. Sonra yamaçtan aşağı bıraktı kendi, daha titrek ve daha yavaş adımlarla. Denizle buluştuğu zaman artık bağıra bağıra ağlıyordu. Tuzlu öpücüklerin yerine tuzlu gözyaşlarıyla buluştu dudakları.

yastık

2009-02-18T11:28:00.002+02:00

"Seçici geçirgen olmak lazım şu hayatta" dedi yüksek sesle. Dolmuştaki hemen herkes dönüp ona baktı. Sesi planladığından biraz daha yüksek çıkmıştı, boğazını temizledi, duruşunu dikleştirdi ve tekrarladı "Seçici geçirgen olmak lazım diyorum." Yanında oturan kız çantasına sıkıca sarılarak iyice cama yapıştı. Ona değmemek için bacak bacak üstüne atmıştı ama dolmuşun dört kişilik arka koltuğundaydılar, dört kişiydiler. Bu sebeple bu çok beyhude bir çabaydı. Yanındaki gence döndü, bir tek o onunla ilgilenmemişti. Kulaklıkları görünce nedenini anladı. Uzandı bir kulağını serbest bıraktı. Kulaklıktan gelen cılız ses dolmuşa hafif adımlarla yayılırken şaşıran gence "Seçici seçici, seçici geçirgen olmak lazım" dedi ve kulaklığı yerine taktı. Şöför homurdanmaya başlamıştı. Dikiz aynasından kendisine ters ters baktığını görebiliyordu. Öndeki yaşlı ve tombul teyzenin oldukça hatta günün bu kadar erken bir saati için fazlaca şık giyinmiş genç kadına "Sarhoş galiba?" diye fısıldadığını duydu. Canı sıkıldı. O onlara yaşadığı tonlarca şeyden damıtıp çıkarttığı hayati bir bilgiyi sunuyordu karşılığında hiç bir şey beklemeden, bir de şunların yaptığına bak! "Size de yaranılmıyor yani" dedi. "Şöför bey Kuyubaşında inecek var. " Dolmuştan indi ve yürümeye başladı. Biraz yağmur yağıyordu ama umursamadı. Şemsiyesi yoktu, kapşonu yoktu, yağmura geçit vermeyen geçizsiz bir takım alet edevattan ibaretti bunlar, oysa o yağmura geçit vermeyi seçmişti. Bu seçici geçirgenlik meselesine kafayı taktığından beri bariyerlerinden geçirmeyi kabul ettiği bir sürü şey vardı aslında ama dışarda kalanlar da bir o kadar vardı hani. Mesela atasözleri: El elden üstündür, derdini söylemeyen derman bulamaz, ayağını yorganına göre uzat ve arabın dilinden anası anlar sevdiği ve geçit verdiği atasözleri; kol kırılır yen içinde kalır, tencere dibin kara seninki benden kara, kuzguna yavrusu şahin görünür sevmediği ve bu yüzden de geçit vermediği atasözleriydi. Hayatını çok daha basitleşmiş ve kendini hafiflemiş hissediyordu. Tren yoluna doğru sağtığı sırada durdu ve "seçici geçirgen olmak lazım hayatta!" diye bağırdı. Elinde alışveriş poşetleri olan yaşlı bir kadın kalakaldı sokağın ortasında. Ellerini ceplerini soktu, yüzünde kendinden memnun bir gülümseme, dudaklarında ıslık yürümeye devam etti.

fotoğraf

2009-02-18T11:26:00.002+02:00

Uçsuz bucaksız bir çölün ortasındaydı. Çok, çok susamıştı. Tepede güneş cehennem ateşi gibi yakıyor, kumlardan yansıyan ışığı gözlerini acıtıyordu. Gözlerini iyice kısarak çevresine baktı. Ne bir insan evladı, ne de insan elinden çıkmış bir yapı... Kumların arasında çölü yuva bellemiş hayvanlar, ordan burdan fırlamış kurumuş çalılar görünüyordu. Ne tarafa yürümesi gerektiğini bilmiyordu. Ne taraftan geldiğini bilmiyordu. Ne zaman ve nasıl geldiğini bilmiyordu. Üstünde ona yabancı gelen kıyafetler ve elinde de bir anahtar vardı. Anahtar nereden gelmişti, kilidi neredeydi, bu kıyafetleri ne zaman ve neden giymişti? Burada, bu kum çölününü ortasında ne işi vardı? Bilmiyordu. Birden panikledi. Tüm gücüyle koşamaya başladı. Kumlar ayaklarının altından kayıyor, koşmasını iyice zorlaştırıyorlardı. Ayakları yanıyordu. Gözleri acıyordu. Derisini üzerinden soymak istiyordu. Koştu, koştu. Ona asırlar gibi gelen bir süreden sonra durdu ve etrafına baktı. Hiç ilerlememiş gibiydi. İşte az önce de orada duran çalılar, şu da demin gördüğü akrep.. Çaresizlik içinde yere çöktü, kumların ve güneşin yakıcı sıcaklığına aldırmadan boylu boyunca uzandı. Yavaş yavaş düşünceler geliyordu aklına. İşte olgunluk sınavını geçtiği için babasının ona kasa anahtarını verdiği an.Işıl ışıl ve gururlu bir fotoğraf gibi sallandı belleğinde. Sonra babasının talimatlarına uymadan zamanından önce kasayı açışı, içinde bulduklarıyla yaşadığı korku ve şok. Karanlık, insanın ensesinde soğuk eller hissetmesine neden olan bir başka fotoğraf. Sonra kaçışı, arkasına bakmadan kaçışı. Yakalanışı, bir kamyonetin arkasında geçirdiği yolculuk ve burda uyanışı. Yanlış baskı nedeniyle rengi her ışık gördüğünde biraz daha bozulan silik ve unutulmaya müsait, fotoğrafların sonuncusu. "Ölmek istemiyorum!" diye avazı çıktığı kadar bağırdı. Ağzına dolan kumlara ve kuruyan boğazına aldırmadan bağırmaya devam etti, "Ölmek istemiyorum!" Gittikçe yaklaşan motorlu bir aracın sesini duyduğunda hala bağırıyordu. Gelen araç onun kurtuluşu mu, ölümü mü bilmiyordu.

karanfil

2009-02-18T11:24:00.002+02:00

önümde duran saatler var. hepsi birbirinden güzel saatler. çalar saatler var; kol saatleri, duvar saatleri, masa saatleri var. hepsi birbirinden güzel, hepsi birbirinden gizemli saatler. önümde duruyorlar. onlara bakmaya doyamıyorum. en çok cep saatlerini seviyorum. en çok anı toplayan onlar. çatlamış camları, kopmuş zincirleri, durmuş akrep ve yelkovanları diğer saatlerde de var, ama o kapak içi yazıları yok mu... beni bambaşka ülkelere götürüyorlar. ilan-ı aşklar, iftihar edilen çocuklar, emekli edilen çalışanlar, babalar, oğullar, başlangıç ve sonlar hepsi kendilerine bu kapaklarda yer bulmuş. binbir çeşit duygu, dünyanın her yerinde, her dilde bir kapakta sonsuza kazınmış. ben de burada devreye giriyorum. zamanın muhasebecilerini sonsuza dek saklayabilmek için zamandan koruyorum.

kendi zamanımı zamanın dışına depoladığım bu yerde saatlerimin tiktaklarından başka bir şey duyulmuyor. hepsiyle teker teker konuşup, her bir tik-tak nidasının arkasında yatan dertleri dinliyorum. her bir tik-tak bir dert saklıyor gerisinde. benim saatlerim mutsuzlar. benim saatlerim unutulmuşlar. hüzünlü akıyor benim saatlerimin şarkıları. mutlu, umutlu, huzurlu hikayeleri yok hiç birinin. hepsinin son durağı benim. onlara bakıyor, onları koruyor ve seviyorum. onlarda ürkek muhabbet kuşları gibi durmadan şakıyorlar.

her bir saatin adını ezbere biliyorum. onlar benim adımı bilmez oysa. her bir saatin adını, yaşını, yaşadıklarını kendi adımdan ve yaşadıklarımdan daha iyi biliyorum.

önümde duran saatler var; arkamda, yanımda. ekose duvar kağıdının üzerinde karanfiller gibi açmış, dizi dizi saatler. kol saatleri, duvar saatleri, cep saatleri, masa saatleri ve çalar saatler. kendi zamanımın dışında durmuş, onları zamandan koruyorum. onlarda hüzünlü şarkılarıyla beni kendi zamanımdan koruyorlar. her bir tik-tak'ta usul usul aslımı unutturuyorlar.

ayakkabı

2008-12-18T11:56:00.001+02:00

kendime dünyalar şirini bi ayakkabı aldım. babet ama mini mini topuklu, gri biyeli siyah. hem şirin hem zarif. 30 yaşıma girerken bir takım revizyonlara girmeye gerek duyuyorum ister istemez. 30 yahu boru mu

zınzın

2008-12-18T11:19:00.003+02:00

o kada uzun zaman olmuşki burada bir şeyler eylemeyeli...
az önce sayfama bi bakiim dedim, en son ne yazmışım. anam o da ne?? adresi unutmuşum! yıllarımın blogunun adresiyle başlığını birbirine karıştırmışım. hem de bir süre aymadım, aah ah yazmayınca kapattılar blogumu başkalarına verdiler diye üzüm üzüm üzüldüm. neyse sonra geldi aklıma oh.

tatil ne güzel bişi di mi? tatili güzel yapan ne peki? işten kaçma fırstaı yaratması mı? hayır sayın, bitince işe dönülecek olması. benim geçtiğimiz sene öğrendiğim şeylerden biri bu oldu. volkanla 2 kere tatile gittik. ikisinde de o söylenerek işe döndü ama ben nefret ederek eve günlük rutine döndüm. tatilden sonra iyice renksizleşen, sıkıcı gelen eve döndüm. aslında çok sevdiğim, bayıldığım, huzur bulduğum ama aylardır beni fazla sıkı bir boğazlı kazak gibi daraltan, kaşındıran, nefes almamı zorlaştıran evimize. sabahların, öğlenlerin, öğleden sonraların ve hatta öğleden öncelerin aynı olduğu bir 9 ayın ardından koltuğun kadifesinin fitillerini ezberlediğim, yastıklara kendi şeklimi verdiğim, televizyonda yayınlanan her türlü programı ezbere öğrendiğim evime. kitap okumak bir yere kadar, insan ne zaman biteceğini bilmediği zaman bu dalgınlığın bir şey de yapamıyor. bir aymazlık, bir iç sıkıntısı... akşam özellikle 4,5-5 gibi iyice artıyor. sabahki dizilerin tekrarları oluyor bu saatte zira ve yapılacak bir şey olmuyor. o saate kadar durmaksızın yayıldığı için yapılması gerekenler dünyanın en zor işi gibi geliyor. sonra zorla kalkılıyor koltuktan, büyük bir iç bulantısı bünyede, sabahtan beri mutfaktan salona taşınmış şeyler mutfağa götürülüyor, bulaşık makinesine konuyor. sonra hadi abartmiyim dyerek yatak odasında pijamalar çıkartılıyor. sonra bir 10 dakka ne giysem sancısı. sonra tekrar salona. saate bakılıyor. volkanın gelmesine az kalmış. yemek yapacaktım bugün ama, geç olmuş diyerek vazgeçiliyor. gün boyunca bir sürü şey planlanıyor, hepsinden vazgeçiliyor. koltuk kazanıyor bütün ayağa kalkma savaşlarını, br de o kırmızılı siyahlı battaniye. sonra volkan gelirse süper, 6,5 -7 gibi başka bir insan oluyorsun, taa ertesi sabah kadar. ama anlatacak hiç bir şeyin yok yine de, bütün ne yaptınlı soruları cevaı "hiiiç". sonra bir gaza gelme. ertesi gün şu olacak bu olacak. erken kalkılıp yürüyüş, sonra yemek yapmaca, sonra okuma, okulla ilgili biraz araştırma belki, belki de biraz nişantaşında turlama. böyle düşünerek uykuya gidiyorsun. ama ertesi sabah yine aynı terane olacak. bunu daha planları yaparken de biliyorsun.

işte böyleyse hayat, tatil dönüşleri çok daha fena oluyor. bir kere tatil boyunca yalnız değilsin, eğleniyorsun. akşama kadar hiç konuşmadığın rutinine dönme düşüncesi çok mutsuz ediyor insanı, tatilin son bir kaç günü işe döneceklere kıskançlıkla bakıyorsun, iş var diye söylendiklerinde hepsini oklavayla kovalayasın geliyor.
bayram tatili biterken pazar gecesi yatakta sevinç doldum birden. ertesi güne işe gidicek olma fikri çok çok çok mutlu etti beni. volkan işe gitmemi istemiyordu, hastaydım çünkü. ama tatil dönüşü evde durma fikri o kadar midemi bulandırdı ki, gittim okula. gerçi sonra daha fena hasta olup 3 gün yatmam gerekti. ve şunu farkettim, evde hayat aynı, değişmiyor hiç, hep aynı iç sıkıntısı.

gir

2008-07-25T10:47:00.002+03:00

simdi bekleyen varsa kesin benden berlin postu bekliyordur ama
sabah sabah
avsarin bloguna baktim
senelerce birinci blog olarak durdugum yerde yokum
birak onu more dugmesine basilinca cikiyorum
ne yani eski yerimde durmak icin aman dur en son ben yazdim blog rekabet ortami vuuu mu diycem

avsaru bir blog sahibi olarak beni rekabet ortamlarina meze eden bu yeni sisteme gectigi icin kiniyor, kendisine bir zamanlar bloglar ve blog linkleri konusunda verdigimiz sozu hatirlatiyorum
hih!

dur bakiim bunupost diyince cikicam mi simdi tepeye

evlilik hayatu

2007-09-24T09:57:00.000+03:00

bir ayrıdır evlisin, ne anladın dersen ey okur bi bok anlamadığımı göğsümü gere gere söyleyebilirim. ilk 2 hafta tatil gibiydi zaten, bi de pek inanmıyoduk evlendiğimize. bodrumda tatil yaptık işte rokır koka gittik şimdi evlere dağılalım gibi bir mod vardı. sonra zaten iş ve delicesine bir tez bitirme yarışı başladı - ki kendisi anca bitti. tez bitirme yarışı denen şey aşağıdaki listede yer alanlardan oluşuyor sayın okur:

- ota boka ağlamak
- ota boka bağırmak
- sosisli yumurta ve sosisli makarna ve hatta sosisli krem karamel
- koltukta uyuyan sevgililer
- anlayış manyaa sevgililer
- gece çok çok geç yatıp, sabah nefret ederek çok çok erken uyanmak
- geceki o 2-3 saatlik uykuda sürekli tezin eksikleriyle ilgili bişiler görmek rüyada
- pis pasaklı, sünmüüş eşofman altları, yalak tişörtler ve sabahlıklarla dolaşmak
- facebookda arada durmaksızın bişiler oynamak sona suçluluk hissetmek
- fonda bitmek bilmez bi maç sesi
- herşeye rağmen güzel sabah kahvaltıları
- akşamüstü biraları
- göz altı morlukları
- takriben 4 kilo

sonrası yayma, içme, yeme, uyuma, içme yeme yayma şeklinde devam etti.

tez sırasında en çok duyduğum cümle kalıbı ise ne " çok çalış" ne "dayan burcu" ne de "az kaldı kızım sık dişini"ydi.

ailemin çeşitli kadınları tez boyunca "yeni evlisin" diye başlayıp şu şekilde devam eden cümleler kurdular:
"yeni evlisin" "o eşofman altlarıyla gezme, giyin süslen"
"makyaj yap azcık"
"güzel yemekler yap arada sofra kur"
" her işi çocuğa yıkma"
"bak kendine azcık baaakk"
"geceleri o dandik pijamalarla yatmıosun umarım"(Bkz. mücver postu)
"ne bu saçlarının hali"

yani diycem o ki, aile kadınlarının derdi ne akademik kariyer, ne sosyal bilimler kriterleri. çok daha hayati bir şeye odaklanmış durumdalar, tez ayağına erkeğimin gözü dışarı kaycak diye korkuyorlar

dütdüt

2007-07-23T09:29:00.000+03:00

dün gece ikinci kez addicted to love ı seyrettim. çok eğlendim başta. zaten çok severim o filmi ben. süper bence hastalıklı bir romantik komedi. neyse. film bitti. ben pınarın salonunda karşıdaki gökdelenin havalandırma sesi ve yakınlardaki bir bebeğin ağlama sesi arasında uyumaya çalışıp uyuyamazken volkanı aşırı derece özledim. sonra hiç uyuyamadım çok sıcaktı. ve gürültü de vardı elbette. aslının odasına gittim ama orada da caddenin sesleri uyutmadı beni. şimdi nedense böyle bir huzursuz, mızmız ve bızbızım. sevgilimi de çok özledim ayrıca.

üf neden böyle içim sıkılıyor ki benim?

tü tü tü maşallah nazar değmez inşallaah

2007-07-16T10:21:00.000+03:00

eşyalarımız geldi, yerleştik, çok güzel oluyor evimiz, üstelik huzura ermenin ve de huzuru muhafaza etmenin yolunu da bulduk sabah sabah.

çok güsel herşey ey okur. mutluyuz. nazar değmesin bize!

tuhaf şey

2007-07-12T17:14:00.000+03:00

ne çok şey oldu son 2 ayda. tezim yolunda, evimiz var artık bizim, mobilyalarımız var cumartesi günü eve gelecekler, kırmızı kanepemiz, sallanan sandalyemiz var. asistan oldum ben boğaziçine 36 gün kaldı düğüne.

deniz ve johanna evlendi ben nikah şahidi oldum. abimin askerdeki 5,5 ayı bitti.

kötü şeyler oldu ufak tefek hepsi biribirinden önemsiz ve hepsi geçti.

iki sevdiğim birbirini sevdi, risk oynama yandaşım geldi.

sabah uyandığında insan, saatin kaç olduğu, ne kadar az uyuduğu ya da ne kadar çok içmiş olduğu önemsiz hale gelebiliyor. ve bir sabah maymunu olan bendeniz bile uyuyan sevgili görüntüsüyle kendinden geçebiliyor ve hatta sonra bir ömrün böyle geçeceğini hatırlayıp sevinçle zıplayabiliyor yatakta.

evlenmek çok acayip bi şey be okur. durup durup insanı ters köşeye yatırıyor.

mutluyum özümde.

mücver

2007-05-02T19:12:00.000+03:00

sevgili günlük,
evlilik hazırlığında bir gençkız olarak yapmam gereken şeylerden biri de müstakbel kocam, saygıdeğer nişanlımın damak tadına uygun yemekleri yapmayı öğrenmekmiş. annem bugün erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer dedi. alt komşumuz latife hanım gevrek gevrek gülerek "kıızzz sırf kalbinden geçmez bak ben yemek yapmayı bilmem ama 3 koca eskittim" dedi. ben bu diğer yolun ne olduğunu sorunca annem " sen anlamazsın, evlenince kocan öğretir sana" dedi. zaten hiç bir şey anlamıorum ben günlük. gece elbisesine benzeyen gecelikler alıyorlar, ben bunlarla üşürüm deyince sen anlamazsın diyorlar. dantel nevresim takımları, saten çarşaflar, tüylü çamaşırlar...hiç birini ben anlamazmışım.ne yapıcam,sahneye mi çıkıcam evlenince anlamadım ki...

neyse.bugün müstakbel kocam, hayat arkadaşım ve bana hüküm hakkını babamdan devralacak olan saygıdeğer nişanlımın en sevdiği yemeklerden biri olan mücveri yapmayı öğrendim. önce 5 kabağı rendeledim, biraz tuz ve karabiber ekledim. bir büyük dilim peyniri üfeledim sonra 3 yumurta ve 3 yemek kaşığı un ekledim. göz kararı dereotu koydum. kaşıkla karıştırıp ince bir tabaka yapıp borcamla küzineye soktum.şimdi pişiyor.

müstakbel kocam aslında yağda sever bu mereti ama, kalbe giden yolun mideden geçmesi için damarların açık olması lazım sanırım.

hopçikiyaya

2007-04-12T00:35:00.000+03:00

evet. sıra ben de ve ben de yazıyorum. gorg'ü takip edenler anladılar ne demek istediğimi, takip etmeyenlere de anlatasım yok.

önce mini özet: sunum hazırladım, o size söylemediğim şeyden haber çıkmadı, çok ağladım falan filan.

uzun zamandır mutlu bir insan olarak, mutsuzluğun ne kadar sıkıcı bir şey olduğunu unutmuşum sayın okur. burdan hepinize hatırlatmak istiyorum: mutsuzluk çok sıkıcı bir şey.

görgün bana paralel evren, aykırı nokta dedi. volkan da cumartesi gecesi gezegen ve uydular benzetmesini yapmıştı.

neden mutsuzum derseniz, tek bir sebebi yok. tek bir sebebe bağlamak istersek eğer yıllar önce reşit canbeyli hocamızın 271 dersinde sanırsam söylediği bir cümle durumu özetler sanırsam: belirsizlik bütün depresyonların anasıdır.

çok iki nokta üstüste kullandığım bir post oldu. sanırım bu aralar kendimi anlatabilmek için kendimi anlattığımı belirtip ardından küçük bir es verme ihtiyacı ve de eğilimi içersindeyim.

evet ne demiştik, mutsuzluk çok sıkıcı. o yüzden hocaya ulaşamıyorken corduroy dinleyip the waiting drove me mad diye bağırarak zıplamayı tercih ediyorum. ama sonra otobüste pek sevgili creative zen neeonumla başbaşa kaldığımda papercuts isimli nadide şarkıyı ardarda dinleyerek bünyemi bunaltıyorum.

belki de bünyeme bunalma fırsatı vermediğim için kötü hissediyorumdur kendimi.

belki de görgünle sen ve ben değil biz olmaya karar vermeden de biz olduğumuz için -bu bir tesadüf olamaz- onun üzüntüsünü içimde hissettiğim içindir bilmiyorum. nedenleri çok ama bir o kadar da nedensiz bir mutsuzluk hali mevzu bahis bünyemde. yanımda olmasını istediklerimin bir kısmı yanımda olmadıkları için katlanarak devam etmekte.

binlerce sorunun ve belirsizliğin içinde kendime sormadığım, çünkü cevabından çok emin olduğum bir soruyu paylaşmak istiyorum sizinle. ki bu sorunun cevabı beni her aklıma geldiğinde ziyadesiyle mutlu etmekte ve içime kova kova su serpmekte: (bak gene iki nokta üstüste)
biz volkanla evlenicez ve işte o zaman her şey çok çok çok ama çok güzel olucak!

ah bi de şu dört ay çabuk geçse.

hmmmm

2007-03-28T23:22:00.000+03:00

ben az önce bir şey yaptım. sonuç ne olacak hiç bilmiyorum. ama olursa çok güzel olacak. belki ufacık bir şansım olabilir gibi geliyor. olmazsa şaşırtmayacak. olursa anlatırım. olmazsa susarım.

benim canım tezim

2007-03-19T17:02:00.000+02:00

tatattaammmm
sonunda proposalımın first draftı okundu ve sevgili hocam pek memnun kaldı, çok iyi dedi, hatta bi de üstüne heyecanlandı ve ben de bittabi deliler gibi gaza geldim.
bu gün ülkemizin güzide üniversitelerinden birinin bence en şahane kampüsünde çalışmaktayım.
itü taşkışla kampüsünün soldan gidince ilk kantini, beleş interneti ve prizleri üstelik kahveye ve tuvalete 4 adım olmasıyla bu sıralar favori evden - akıl çelici uyaranlardan- kaçma mekanım. müzik çirkin ama olsun o kadar.
neyse efendim.
bu gün küçük düzeltmeleri ve eklemeleri yaptım. akşam bir makale özeti yazacağım. gerçi şu an onu nereye yerleştireceğimi bilmiyorum ama olsun. bir de bir kaç yerde tezcanımın anlayamadığım yorumları mevcut. sonra present study kısmının bir kısmını baştan yazıcam, birazını da çıkarıcam. orası biraz kaygı ataklarına sürüklüyor beni düşündükçe ama olsun. yani artık bu noktadan sonra öyle ya da böyle yazılacak. alt tarafı bir sayfa. sonra mail attım bi de. çarşamba görüşmeye gelebilir miyim diye. eğer gidebilirsem perşembe son halini gönderiyorum.
bundan sonrasında artık, diğer hocalara göndermek, onları beklerken sunum hazırlamak, sunum yapmak, etik kurul, data toplama, kodlama, analiz, result ve discussion kısımları kalıyor. sonra gene düzeltme, gönderme sunum ve bitiş.

sonrası daha uzun yazınca ama bana data toplamaya başlama aşamasından sonrası çok keyifli geliyor, zira kendileri benim psikoloji de en manyağı oldum şey olan araştırma yapma kısmının özü ve de beni çok heyecanlandırıyor. resultlarımı görmek için sabırsızlanıyorum. düşününce avuçlarım kaşınıyor resmen.

ay aman öf

2007-03-10T19:54:00.000+02:00

tamam ben de söylediğimden bir hafta geç göndermiş olabilirim ama yani alt tarafı okuyup yorum göndermesi gereken 1,5 sayfa bir şey var, tezcan neden sallamıyor beni? neden ? zaten gerilmiş yay gibiyim, bir de "nolcak bu proposalın hali?" sorusu yiyor beni yiyor yiyor yiyor.
pıfffffffffffffffffffff

doğum günü isteği

2007-03-10T19:48:00.000+02:00

şöyleki
son dönemde birbirinden çok alakasız 2 yerde karşıma çıkmış olması - lost ve nick hornby'nin hece cümbüşü- ve hiç okumamış olmam nedeniyle charles dickens okumaya karar verdim. bu gün kendime büyük umutlar ve iki şehrin hikayesini aldım. ama hepsini istiyorum. bordo siyah klasik yayınlardan çıkan bordo siyah uzun ve dar basımlar çok hoşuma gittiler. üstelik ucuzlarda, 8 milyon. doğum günümde yana yakıla bana ne hediye alacağını düşünen varsa, diğerlerini alabilir. hepiniz ben aliim ben aliim diosanız commentlere hangi kitabı aldığınızı- alacağını yazın da pişti olmayın. çok da düşünceliyim farkındaysanız, sizler için yaşıyorum.

ama bi de...

2007-03-10T19:43:00.000+02:00

ama bi de şöyle şeyler var:
-volkanım yiğidim şahanem tiskinç ingilizce sınavını paraladı, ağzını burnunu dağıttı ve aslanlar gibi geçti. çok gurur duyuyorum onunla ben. hem şimdi ev kadını olup koca parası yiyerek de yaşayabilirim hohoyt!
-deniz bir aksilik olmazsa -hem onun açısından hem de benim parti yapmamı engelleyecek bir durum olma ihtimali olduğu için- doğum günü partim sırasında istanbulda olucak! hem de hem de ben de kalıcak!

çok mutlu bir insan haline gelebiliyorum bu iki şeyi düşününce.

kara bulutlar

2007-03-10T19:06:00.000+02:00

bu aralar ailemin üzerinde kara bulutlar dolaşıyor. önce ben elim yüzünden tarifsiz acılar içinde kıvranmaya başladım. ki şu an düşününce çok da güzel günlermiş elimin delicesine ağrıdığı bu günler.
geçen hafta çarşamba günü volkanın aydın dedesini kaybettik. cenazeye gitmek için yola çıkan sumru annem, iki teyzem, anneannem ve eniştemin içinde bulunduğu araç kocaeli yakınlarında kaza yaptı. 14 arabanın birbirine girdiği ve bir kişinin hayatını kaybettiği kazadan annanem köprücük kemiği ve 3 kaburga kırığı, sema teyzem 3 kaburga kırığı ve bir sürü yara bere, semra teyzem bir sürü yara bere ve sumru annem de kafa travması ve 5 kaburga kırığı ile çıktı.
şu an hepsinin çok ağrısı var, bedenleri morluklar ve kabuk bağlamış yaralarla dolu, sumru annemin akciğerinin altında sıvı birikmiş ama olsun, hayattalar. kazanın fotoğraflarını gördükten sonra bunun bir mucize olduğuna iyice inandım.
bunun dışında babam ağır grip oldu ateşi var, annemin astım atağı tuttu, dedemin bacağında bir sorun var bi de üstüne düştü, pınar hasta.

ben de işte 3 gündür kendim ve iki ailem arasında bölünmüş ve delirmiş durumdayım. nerede olsam diğerini merak ediyorum.
o iğrenç mr denen şeye teknisyen hatası yüzünden superman gibi sakat elim önde yüzü koyun iki kere girmek zorunda kaldım. bu da yetmez gibi ikincisinde alet bozuldu gelip bişiler taktılar çıkardılar ve ben pozisyonum bozulmasın ve baştan yapmak zorunda kalmasınlar diye bu sırada içinde o pozda bekledim. ama tabi baştan yapmak zorunda kaldılar.
benim bileğimin derdi de lifleri tendonları parçalamış olmam, orda sıvı birikmiş olması ve bilek eklemindeki kemiklerin yana kaymasıymış. ne şeker di mi?

dün hastanede bileğimi göstermek için beklerken çağrı aradı. bütün bunları ona kahkahalar eşliğinde anlattım. yani artık bu kadarı gerçek olamaz hissi mevzu bahis oluyor zaman zaman.
geçen hafta cumartesi tek derdimiz volkanın sınavıyken bir haftada geldiğimiz hale, hatta bir hafta bile değil 4 günde geldiğimiz hale bakınca aptallaşıyorum.
hayat bazen çok ürkütüyor beni, özellikle de hep başkasının başına geleceğine nedense kendimizi inandırdığımız kötü şakalarını sabit bir hızla suratıma fırlattığı zamanlarda.

len top

2007-03-05T15:10:00.000+02:00

ahanda hohoyt!
evet sayın okur, ters tarafımdan kalkmış, uyuzlukta sınır tanımamış ve mızıldanmakan ben bile sıkılmış olabilirim ama bu şu an itü kantininde pek sevgili jack skellington kişisinin bir miktar fitne ve fücur kullanarak benim emrime amade eylediği len topu kullanarak sana bu satırları yazdığım gerçeğini değiştirmiyor! tez bitene kadar emrimde olack bu len top sayesinde odamdan daraldığımda orda burda gönlümce çalışabileceğim, çeşitli ortamlarda çift bilgisayar sekebileceğim ve zaman zaman sana şehrin nadide bölgelerinden bloglar publish edebileceğim.

yaşasın jack, yaşasın len top!

heri potur

2007-03-02T22:17:00.000+02:00

pek sevgili ve saygıdeğer hanımefendi sayın gorg ile geçen hafta salı günü televizyon önü çilingir sofrası, peynir tabağı şarap üçgeninde başlattığımız "haydi bütün heri poturları izleyelim" eğlentisi son sürat sürüyor sayın okur. bu akşam bir kez daha farklı bir odada heri poturun büyülü dünyası ile buluşmak için toplanmış bulunuyoruz.

gece bir öncekinden farklı bitmeyecek. gene bir yandan zevkten mest olacağız, bir yandan da "neden biz de hogwarts da okumuyoruz. öyle bir düzen varsa bile dünyada artık yaşımızgeçti bizi almazlar ühühü" diye hayıflanacağız.

bütün iyi büyücüler seninle olsun okur.

hımm

2007-02-22T21:02:00.000+02:00

şimdi tekrar okuyup yazınca bu metni, ana fikre katılmama rağmen verilen örnekler nedeniyle şöyle bir hisse kapıldım:
sanki bu satırlar seni seviyorum demeyi sevmeyen, bir yandan da benim kalbim çok geniş 2 kişiyle birden beraberim ne var diyen ve aynı zamanda çok da zeki olan birisinin kendini aklaması için felsefeyle karıştırılmış laf sokma baladı gibi. yani bu bi his tabi sadece.

eskilerden bir metin

2007-02-22T20:42:00.000+02:00

çok sevdiğim bir metindi, unutmuşum. seneler öncesinden, batur hatırlatınca bir anda özlediğimi farkettim. seninle de paylaşayım dedim ey okur, buyur:

III.
Birbirimizi anlayamayacağız korkusuyla, sözcükleri gereğinden çok fazla kullanıyoruz. Konuşmamanın, iletişim kurmayı reddetme anlamına çekilmesinden, kabalık olarak görülmesinden korkuyoruz. Ayrıca, çok fazla konuşuyoruz. Sessizlik bizi ürkütüyor. Sessizliği denetleyemiyoruz. oysa sessizlikte, sezinlediğimiz ama tanımadığımız dürtülerin, özgürlüğün ve gelişigüzelliğin son noktası saklıdır. Sözcükleri kullanmakla, sessiz dünyaya kendi düzenimizi zorla kabul ettirmiş oluruz. kendimizi güvende hissederiz. sözcük kullanmamız, etrafı izleme, bilinmeyeni sorgulama, sözlü tanıma haritası olmayan şeyleri sözcüklerle kodlama eğilimimizden doğan bir gücün işaretidir. sözcükleri kullanmakla, çevremizdeki şeylere sahip oluruz. sahip olunca da kendimizi güçlü, herşeyi denetleyen bir konumda hissederiz. aymazlığımızın doruğu da budur işte. başını kuma gömen devekuşundan farksız bir durum. birer ikame olan sözcükler, kendimizi yaşama bırakmaktan alıkoyar, deneyimlerimizin önüne geçer. sözcükler bizi kör eder. tüm duygularımızı ve düşüncelerimizi birer sözcüğün içine sıkıştırma yolundaki baskın faaliyet, duyularımız aracılığıyla ulaşacağımız kavrayışı engeller, önünü keser. böylece duyular, sözcüklere bir yardımcı olarak kullanılır yalnızca. yalnızca sözcüğün anlamını zenginleştirmek için kullanırız onları. buna karşılık, sözcüklerin, duyuların toplam deneyimini zenginleştirmek için kullanıldığı pek nadirdir. konuşma diline öyle alışmışız ki, arabayı atın önüne koşuyoruz. yapay kategoriler, yaşam deneyimlerinin yerini almış durumda. tüm duyularımızın toplamından da yoğun kavramlar, her nasılsa sözcüklere teslim ediliyor. türümüzün en karmaşık ve en zengin deneyimlerinden biri lan aşkta örneğin, "seni seviyorum" sözcükleri, bakıştan, temastan, kokudan ve aşkı ifade eden çeşitli seslerden çok daha büyük önem kazanmıştır. duyularımızın ortak yaşanmışlığı aracılığıyla aşkı paylaşmaktansa, ona sözcüklerle sahip çıkmaya çalışıyoruz. her aşk farklı olduğuna göre (farklı kokular, farklı dokunma biçimleri, farklı psikolojik roller) her aşkta, paylaşılan sözcüklerde farklı olur diye düşünüyor insan. ama, hayır! kalıp sözcükler, yaşadıklarımızdan daha önemli. ve "seni seviyorum" tümcesindeki totaliter sahiplenme, tüm aşk deneyimlerini standartlaştırıyor. aşkı nicelleştiriyor. bu tümceyi, aşkı aritmetiğe dökmek için kullanıyoruz: "ben, üç kere aşık oldum."

aşkın söz aracılığıyla sahiplenilmesi ve nicelleştirilmesi, aşkın çok renkli ve çok dilli yaşanmışlığına aykırıdır; onun insandan insana ve deneyimden deneyime değiştiği gerçeğine ters düşer.

sözcükler, aşkı, birbirini dışlayan kategorilere sokar zorla. "kimi seviyorsun, onu mu yoksa beni mi?" gibi bir tümceyle, bir aşk durumunun ille de doğrulanması, sınıflandırılması gerektiği için ne çok insan acı çeker, çıldırır, intihar eder ya da başkalarına acı çektirir. mutlaka birinden biri olmalıdır çünkü. biri varsa diğeri olamaz. sırf söz paradigmasının tutsağı olduğumuz için. aşkın karşılığı olarak sekiz, on, onbeş sözcük olsaydı keşke. daha az kıskanıp daha az sahiplensek, standartlaştırmanın kısırlaştırıcı baskısına yüz çevirip, benzersizliğe daha çok değer verseydik. dikey hiyerarşiyi boşlasaydık. peki, ya aşkın karşılığı olan hiç bir sözcük olmasaydı? o zaman olmayacak mıydı yani? aşk duyulmayacak mıydı o zaman? aşk sözden önce de vardı.

---gündüz vassaf, cehenneme övgü, sözcük mahpusları.

kısalı uzunlu özet

2007-02-11T23:00:00.000+02:00

sevgili okuyucum,
senle haberleşmediğimiz şu süre içersinde bir sürü şey oldu.
volkanla evlenmeye karar verdiğimizi biliyorsun zaten. önce ailelere söyledik. sonra annelerimiz tanıştı. ben çok korktum çok gerildim, bir ara koşa koşa kadıköyden taksime kendimi votkaya boğmaya gitmek istedim, gidemedim. sonra hrant dink öldürüldü, ben çok ağladım. çok iyi bir adamdı, korktum, algılayamadım. o gece gözlerim çok şişti, beni istemeye geldiler sonra. 19 ocakta. istediler beni, ben hem çok heyecanlı hem ruh gibiydim bir aptallaştım. ama inanamadım olanlara, sanki kabus ve çok güzel bir rüya içiçe geçmiş gibiydi.
sonra ertesi gün alyanslarımızı almaya gittik. artık alyanslarımız var. ama hemen takamadık. sonra volkan bana tek taş yüzük aldı. ama beni kandırdı, ben ailesi alıyor sandım. sonra çok içtik ben kustum.
sonra ertesi gün herkes çok hastalandı annem bütün hafta yüksek ateşle yattı. volkanın eniştesi, o zaman henüz benim de eniştem olmamıştı, çok hastalandı ateşlendi. sonra herkes hasta oldu. ben de oldum. ama ben yatıp dinlenemedim çünkü bakmam gereken ebeveynlerim ve hazırlamam gereken bir nişan vardı.
sonra kimse iyileşmedi, aksine herkes daha da hastalandı, ben perşembe günü çok kötü oldum hemen yattım.
cuma günü hastaydım ama halıları kaldırdım. emine ablam gelmişti hem, yalnız da değildim artık.
cumartesi günü oldu sonra, saçlarımı yaptırdım. makyajımı yaptırdım. elbisemi giydim. arkadaşlarım geldiler. ailem geldiler. herkes geldi. çok acıktık hep beraber ama yiyemedik çünkü volkanlar gelmedi.
ben çok korktum, çok gerginleştim, niye böyle oluyo diye çok üzüldüm. sevgilim de çok korktu, çok gerginleşti, niye böyle oluyo diye çok üzüldü. ama sonunda trafik canavarının pençesinden kurtulup geldiler. volkanımı gördüm kapıda, elinde çiçekler vardı. bana vermek istemedi ağır bileğim ağrır diye ben zorla aldım. volkanımı gördüm kapıda ve eridi gitti bütün hafta yaşanan yorgunluklar.
sonra biz nişanlandık, artık yeğenlerim var, anneannem var, ablam var çok mutlu eden bir şey bu, bi anda genişleyen bir sevgi yumağı.
sonra ben yazı yazdım 2 tane, ama kamil koş yolculuk dergisi nedense bu ay elime geçmedi.
sonra çeviri yaptım.
sonra indeksi yarı yolda bıraktım.
sonra tezimin ilk kısmını yazdım ve gönderdim ki bu da en az nişanlanmış olmak kadar afallattı beni.
sonra nilim berline gitti.
sonra görg'ü özledim.
sonra abim askere gitti benim. her gece yatarken geri gelsin istedim.

haftaya bu gece

2007-02-11T22:58:00.000+02:00

avşar geliyor, geliyor avşar. geliyo geliyo geliyo geliyo avşar avşar avşar avşar. avşar geliyo, avşar geliyo, geliyo avşar, avşar geliyo. avşar avşar avşar avşar geliyo avşar geliyo geliyo geliyo geliyo avşar. avşar geliyo avşar geliyo, avşar geliyo, avşar geliyo avşar geliyo geliyo geliyo geliyo avşar geliyo avşer geliyo avşar geliyo avşar geliyo.
AVŞAR GELİYOR!

ve işte büyük haber!

2007-01-21T13:26:00.000+02:00

biz pek sevgili sevdiceğim volkan bey zat-ı şahaneleriyle evlenmeye karar verdik sevgili okur! önce evlilik kararı, sonra ailelerin durumdan haberdar olması, annelerin tanışması, ardından isteme seromonisi, üzerine alyans alışverişi derken haftaya cumartesi nişanlanıyoruz. yaza da evlenmeyi ve bundan sonraki hayatımızda oyun evi konseptli evimizde birlikte uyuyup birlikte uyanmayı diliyoruz. :)

sevgi saygı ve teşekkür

2007-01-19T00:31:00.000+02:00

yarın gece hayatımın en önemli gecelerinden birini yaşayacağım. cumartesiden beri gerilmekten patlıyorum ama çok çeşitli canlarım beni rahatlatma ve pışpışlama görevlerini sonsuz bir başarıyla yerine getirdikleri için sanırım bu gece rahat uyuyabilirim. şöyle zaman sırasına doğru gidersek:
1. cumartesi günü ben delirmek üzereyken taksimden beni topladığı için nilime
2. işi gücü bırakıp beni dinlemeye geldiği ve sevinmeyi hatırlattığı için tuğçeye
3.bana hayatımı kurtaran elbiseyi bulduğu ve bütün donukluğuma rağmen kafamı toparlayan ve sakinleştiren bir gece geçirmemi sağladığı ve anattıcak bişi yokkilerimi umursamadığı için görgüne
4. son gece çılgınlığımı sezip haftabaşından rezervasyon yaptırarak beni pazartesiden beri o gece eylem olacak yanımda düşüncesiyle rahatlatan, benimle börek saran bulaşık yıkayan, benim için benim kadar heyecanlanan ve sakinliğiyle içimi rahatlatan eyleme
5. fonda sürekli varlığıyla moral desteği olan yeğenimin müstakbel annesi, tutma ablam tüline

hepsine sonsuz teşekkür ediyorum. seviyorum lan sizi!

sevdicek

2007-01-19T00:18:00.000+02:00

ben boşuna hastası olmamışım demek ki kendisinin. şu alemde bilen bilir ewan mcgregor hayranlığım senelerdir değişmemiştir. orlando bloom zorlar gibi tahtını ama asla alamaz yerini. işte yüzyılın olayı aşağıda. volkanım evanım herkesin tahtını salladı aşağıya!

şüppidubidüba

2007-01-10T13:54:00.000+02:00

efendim görüşmeyeli hayatımda 3 değişiklik oldu. artık gözlük takıyorum, ama sadece yakın çalışmalarda, bu da sanılanın aksine fesat bir anlam içermiyor, işte öyle bi şeye yakından bakıcaksam takmam gerek anlamına geliyor. diğeri ise düşmem ve marketin cam kapısına yapışmaktan son anda kurtulmam. kafam gözüm sağlam allahtan ama sol elim darbenin ilk şiddetini yediği sonrada bedenen üstüne yapıştığım için hasar gördü. tendonlarıma bişe olmuş. başparmağımdan dirseğime uzanan bir ağrı var, bu nedenle bilgisayarı tek elle kullanıyorum ve çook yavaş yazıyorum. bi de 3. bi gelişme daha var ama o çok bomba sonra söliycem siz biraz merak edin.

sen

2007-01-03T23:38:00.000+02:00

seninle tanıştığımdan beri hiç pazar gecesi bunalımı yaşamadım. hiç gecenin köründe içime tonlrca ağırlık çökmedi ve ağlayarak uyumadım.
seninle tanıştığımdan beri hiç kendimden şüphe duymadım. nasıl sevebilir bir insan diğerini sonsuza dek diye hiç şaşırmadım, hep anladım.
seninle tanıştığımdan beri yanında hiç huzursuz olmadım. sana hiç gergin bakmadı gözlerim, kokunla huzura daldım.
seninle tanıştığımdan beri dünyadan hiç korkmadım. ürkütmedi beni hiç bir yol, elimi hep sana uzattım.
seninle tanıştığımdan beri hiç mantıksızca paranoyaklaşmadım. paranoyalarımı anlattım sana hep, ve sözüne hep inandım.
seninle tanıştığımdan beri hiç umutsuzluğa kapılmadım. senin sevgine güvendim hep ve her karanlıkta sana baktım.

akrobat okuyucu

2006-12-25T01:57:00.000+02:00

hop, hop, hop. işte böyle kolayca atladı B harfinin bittiği göbeğinden. a'nın içinden geçti ve ş'nin kavisinde zarif bir hareketler iki ayağının üzerine düştü. bacaklarının üzerinde hafifçe yaylandı ve ş'yi göbeğinden tuttu, kendini yukarı çekti. kaymamaya çalışarak dengesini buldu. önünde kolay bir engel vardı. ufak bir adımla ı'nın tepesinde tek ayak üstünde durdu. "küçük harfleri sevmiyorum" die geçirdi içinden. sonra hop, kendini k'nin tepesinde sallanırken buldu. bir-iki öbür tarafına geçti k'nin. kısa çizgisinin üzerinde biraz dinlendi. ileri bakınca sevindi. "en sevdiğim harf, hem de büyük, leziz." aradaki boşluğu da hesaplayarak zarif bir atlayış daha gerçekleştirdi. V harfinin sol kolunda biraz sallandı, sonra kendini yukarı çekti. üzerinde biraz oturdu. bacaklarını uzattı ve kendini kaydıraktan aşağı bırakır gibi bırakarak kayarak V'nin vadisine ulaştı. "olmak istediğim yerdeyim" diye düşündü. mutlu ve huzurlu uykuya daldı.

dipnot*

2006-12-25T00:24:00.000+02:00

şöyle sinir bir huyum var: kitap okurken bir kelime geldi ve yanında * işareti var diyelim. kelimenin ne anlama geldiğini biliyorum. okumaya devam edip hiç bölünmeden bir sonraki sayfaya geçebilirim di mi? hayır geçemem. ne olduğunu bilsem de mutlaka bakmam gerekiyor altta ne yazdığına. misal:
"merhaba, ben hope*"
şimdi ben burada biliyorum ki, hope ingilizce umut demek ve çevirmen aşağıda bana bunu söyleyecek. ama geçemiyorum işte aşağıya bakmadan. mutlaka ve mutlaka bakmak zorundayım. ya orda yazar hakkında bir bilgi verildiyse, hı? ya hope yazarın kendisini 46 kere boynuzlayan üstüne de mal varlığının yarısını alarak boşanan eski karısıysa ve bu nedenle kitapta çirkin ve gudubet sürekli osuran ve ayakları kokan bir kız çocuğuna bu ad uygun görüldüyse? ne yapıyorum, gözlerimi satırdan ayırıyorum, bakıyorum, evet hope ingilizce umut demek yazıyor ve geri dönüyorum kaldığım satırı bulup. olan okuma bütünlüğüme oluyor.
bazı kitaplarda - misal dante ilahi komedya- bu dipnot işi ister istemez çığrından çıkıyor. dante kimleri cehenneme koymuş ve neden, o dönem italyanın durumu nasılmış, beatrice'ın gıdığı kaç katmış gibi milyonlarca bilgi bu kitabı anlamanızı kolaylaştırmak için size sunuluyor. evet konsepti anlamam kolaylaşıyor benim gerçekten ama kitaptan hiç bir şey anlamıyorum yukarı aşağı satırlar arası yol almaktan. bi noktadan sonra da midem bulanıyor. okumaya ara veriyorum.

aslında en sinir olduğum şey, haddinden fazla belirsiz * işaretleri. sayfayı okuyorum bitiriyorum ve tam yan sayfaya geçicem, o da ne? aşağıda bir dip not var. e ben oraya yönlendiren kelimeyi bilmiyorum, * işaretini görmedim. neden çünkü küçük. öbür sayfaya geçemiyorum. neden çünkü görmem lazım ingilizce umut hangi kelime acaba. hope evet. ama ya yazar benim hiç bilmediğim bi kelime kullandıysa? ya ben ora çevirmenin ya da yazarın şahane bir dil oyununu kaçırıyorsam? hı? nolcak o zaman? bi şey olacağı yok aslında ama. işte.

* dip acaba ingilice derin anlamına gelen deep den mi geliyor.

şaşırmaca

2006-12-23T01:31:00.000+02:00

nedense john cusack ve john malkovich -aaaa ikisi de john ayol - bana hep şahane ve bizi derinden etkiliycek filmlerde oynarlar gibi geliodu ne biliim high fidelity, being john malkovich, dangerous liasouns falan. hani dandirik action filmlerinde oynamazlar gibi geliodu. ama muhteşem bi geceden sonra eve geldim ve o da ne ? beynimin gerilerine attığım -ki bi zamanlar nedense sinemada izlemiştim - bi filmde bu iki zat-ı şahane nick cage le birlikte oynamaktalar - nick cage deyince liseden bir anıya itafen birdcage demek istedim, alakasız ama sarhoşluğuma verin- ve filmin adı ne? con air. bi takım suçlular uçak kaçırıolar. bok var sanki. neyse.

hop hop altın top

2006-12-21T21:28:00.000+02:00

evet sevgili okurlarım uzun bir aradan sonra sizlerle yeniden başbaşayım. bu arada neler mi oldu? ahanda buyrun:
-alıp başını giden kilolarım hiç kimsenin tahayyül edemeyeceği boyutlara ulaştı. cumartesi gecesi bir adet koltuk kırıp üstüne de salı sabahı bir adet gömlek yırtınca soluğu diyetisyende aldım. önümüzdeki 7 gün boyunca - 2si bitti 7 si kaldı- çok vejetaryen yaşayacağım bildiğiniz gibi değil. bu konuda desteklerinizi ve güven duygularınızı göndermenizi rica ediyorum.
-gökçe hanım ve anıl beylerin doğum günleri kutlandı. anıl beye kendisine pek yaraşır leziz bir adidas çanta - hani şu deri gibi kahverengi üstünde üç tane turuncu çizgisi olan muhteşem şey- ve gökçe hanıma da allah tarafından yok artık o kada da şahane yaratmayayım bu kulu diğerlerine haksızlık oluyor diye verilmemiş olan mavi saçların sahtesini aldık. pati fena geçmedi ancak ortam elemanlarını dövme isteği halen her bir konuğun içinde alev alev yanmakta.
-nick hornby manyaklığım başladı. geçenlerde nilin tavsiyesi üzerine aldığım hece cümbüşüne hasta olunca gidip iki kitabını daha aldım "ölümüne sadakat" yani bildiimiz high fidelity ve "iyi de nasıl". biri bitti biri kaldı. bitince diğerlerini de alıcam.
-bir sürü çeviri yaptım. hatta sonuncuyu bugün yapıp bitirip göndericem. bize kazık atmaya çalışan bi şirketi salladık görgünle. kitapçı kasasında iş teklifi aldım ama gerisi gelmedi, bir iş görüşmesine gittim ama adamla kavga ettiğim için olmadı, ki bunu az sonra anlatıcam, yolculuk içib efes pilsen blues fest yazısını yazdım ve bu kadar. tabii ki tez için bir şey yapmadım.
-tuğçeyle falcı falcı gezdik. şöyle oldu: aa bu çok kısa baktı ben doymadım, hadi öbür tarafa gidip beleş fal hakkımızı kullanalım. ve sonuç falcıda geçen 2,5 saat ve büyük bir tatminsizlik, zira ilk kısa bakan güzel şeyler söyledi ancak dediğim gibi kısaydı, ikincisi ise benim hayatımda benim sallamayan iki erkek olduğunu ama benim kendi kendime gelin güvey olarak ikisinin de peşinden koşan bir zavallı olduğumu ancak bu acımasız yalnızlığın yakında son bulacağını buyurdu- hah güliyim bari!
-görgünle çeviri yapmanın dışında şeyler de yaptık: alışveriş yapmaya çıkıp bi bok bulamadık, bol bol dedikodu yaptık, ben bir zamanlar görgün kadar zayıf olduğumu - tabi onun en zayıf hali kadar diil ama bu da bi başarı benim için- farkedip ağlamaklı oldum, ancak bu konudaki gelişmeleri 1. maddede verdim zaten. sonra body shop un muhteşem elmalı body lotion - ışıltılı, dudak kremi ve çilekli body butterından aldım. tanrılar çıldırmış olmalı, muhteşem kokuyorlar.
-volkanı hep ve çok sevmeye devam ettim. özlemim katlanarak devam etti kendisine karşı. volkan bey de muhteşem varlıklarını sürdürmeye devam ettiler. hastasıyım kendisinin.

kitap

2006-12-13T23:53:00.000+02:00

şu dünyada tutkunu olduğum obje sayısı çok değil. tür olarak aslında çok değil. yani palyaçolara bayılıyorum, elifimin aldığı mavi yüzüğüm var, takmayınca eksik hissediyorum kendimi bir aydır kayıptı bulduğumda gecenin 3,5'unda mesaj attım denizle elife, kurbağam volkan var, bir de kitaplarım.

kitaplar benim için çok fazla şey ifade ediyor. çocukluğumda okuduğum kitaplar, gizli gizli ders çalışmak yerine okunan kitaplar, babam okumama izin vermediğinde kaçırılıp okunan kitaplar - kimi zaman konu, kimi zaman da çikolatalı parmaklarımla kitabı batıracağım korkusu babamın bir takım sevdiği kitapları benden uzak tutmaya çalışmasına neden oluyordu. o zamanlar yalnızca kitabın içindekiler önemliydi benim için, dışına neden değer verildiğini pek anlamıyordum, ne kadar aptalmışım, zavallı babam, zavallı haşat olan kitapları-
sonrasında alıp başını gitti olay. tam bir kitap sömürgeniyim, çok hızlı okuyorum. bu hem bir kutsama hem bir lanet. çok hızlı okuyorum, bu nedenle daha çok okuyorum, çok hızlı okuyorum bu nedenle leziz bir kitap cart diye bitiyor çikolatayı ağızda eritmeden yutmak gibi bir şey. çok üzücü. bir de şöyle bir yanı var: hızlı okuyorum-kitapsız duramıyorum-seyahete çıkınca da kitapsız duramıyorum-hızlı okuyacağım bitecek diye yanımda çok fazla kitap taşımak zorunda kalıyorum. örneğin geçtiğimiz haftalarda tülinle il sağlık müdürlüğüne gittik. yanımda sislerin vampiri isimli ankira yayınevinden çıkmış bir kitap vardı - bu arada ankira yayın evini sonsuz kınıyorum, bu kadar kötü bir baskı olamaz arada 10 sayfa eksik yerler falan var ayıpayıp- kitabın ortalarındaydım. tülinle beklemeye başladık ama oturacak yer yoktu, tülin hamileydi, bu nedenle onu içerlere bi yere aldılar. ben de sonunda oturacak bir yer buldum ve e hadi kitap okuyayım dedim. ne tekim 1,5 saatin sonunda kitap bitti, ancak bekleyiş bitmedi. ben sonraki 1,5-2 saat boyunca kitapsız beklemek zorunda kaldım, hiç hoş değildi.

ilerde bir gün evim olduğunda salonunda kocaman bir kitaplık olsun ve binlerce kitap olsun istiyorum. odamı bilen bilir, hali hazırda oldukça kitabım var ancak bölük pörçük duruyorlar ben tavandan zemine duvardan duvara kitaplıklar istiyorum, canım kitapların dursun orda ben sonra rahat koltuğumda kahvemle okuyayım onları.
eğer kitap okuyarak para kazanabileceğim bir mesleğim olsaydı şu dünyada benden daha mutlu bir insan olmazdı sanırım. çünkü bu evrende kendimi küçücük ve zavallı bir nokta gibi hissetmemi sağlayan şey yıldızları seyretmek falan değil, yazılmış bütün kitapları, hadi bütün olmasın çok iyi yazılmış bütün kitapları -ki kötü olanları da okumak istiyorum - okumak istiyorum ancak hiç uyumadan yalnızca kitap okuyarak yaşasam bile böyle bir şeye ömrüm yetmeyecek, ve ben sonsuz zevk alacağım tonlarca kitabı okuyamadan, hatta varlıklarından bile haberdar olamadan ölüp gideceğim.

mürekkep dünya'dan bir alıntı

2006-12-13T23:50:00.000+02:00

"Bir kitabı bir kaç kez okuyunca kalınlaşması ne tuhaf değil mi? Sanki kitabı okuduğumuz her seferde sayfaların arasında bir şeyler yapışıp kalıyor. Duygular, düşünceler, sesler kokular... Yıllar sonra o kitabı tekrar karıştırdığında kendini buluyorsun içinde, biraz daha genç halinle, biraz daha farklı olarak. Sanki kitap seni arasında saklamış gibi, tıpkı kitabın arasında kurutulmuş bir çiçek gibi, hem yabancı, hem tanıdık."

cornelia funke, mürekkep dünya sayfa 61

yakamoz

2006-12-10T20:46:00.000+02:00

seneler öncesinin müziği bir hafta önceki bir geceyi hatırlatabilir ve özletebilir mi insana? o müziğin hiç dinlenmediği, o şarkının bahsinin bile geçmediği bir geceyi bir şarkı bazen ne kadar derinde hissettiriyor insana...
ankarada unuttuğum istanbul müziğiyle anakaranın uzak bir beldesinde yaşanan bir gece sızlıyor şimdi içimde.
sakin bir günün ardında gelen, güzel sözlerin söylendiği bir akşam yemeğiyle bezenmiş, kısa yürüyüşle süslenmiş bir gece. iki kişilik müzik keyfi, iki kişilik dans çılgınlığı, oyunlar... huzurlu ve hiç bir yere yetişme, hiç bir yere dönme ve hiç kimseye hesap verme telaşı olmadan durmak sadece. baş göğüste el elde durmak. uyumak ve uyanmanın sonsuz güzel birlikteliği. saçma sapan televizyon programları hakkında saçma sapan yorumlar yapmak ve keyifle izlemek gözün önünden geçen her şeyi.
o kadar o kadar çok özlüyorum ki şu an bu şarkı nedeniyle o geceyi, ağlamak istiyorum, içim sıkışıyor.

yakamoz şarkının adı, bab-ı esrar.

cengaver rot

2006-11-30T13:24:00.000+02:00

milföy

2006-11-27T14:00:00.000+02:00

Taksim meydanından tarlabaşı üzerinden galatasaray'a doğru giderken şişhaneye yaklaşan kısmında sağ tarafta bir lokanta var. Dışardan bakınca sıradan bir esnaf lokantası, kirli camlar, vitrinde dönen kızarmış tavuklar dandik ve sandalye ve masalar var içerde. Elinde ekpçesiyle bekleyen bir aşçı, yemeklerin sıra sıra dizili olduğu tezgahta servis yapıyor. Masaların üzerinde halk ekmekten alınmış ve teneke ekmeklikler içinde duran ekmekler, ağır cam yemekhane su şişeleri bile olabilir. İçeri giren çıkan pek yok, içerdeki bir kaç kişi de az pilav üstü kuru yiyor belli ki. Peki bu lokantayı binlerce benzerinden ayıran şey ne? Hemen söyleyeyim canım okurum, ismi. Böyle bir lokantadan beklenebilecek isimler sınırlıdır diye düşünüyorum. Mehmet Usta'nın yeri, Evim Ev yemekleri, Hasan Usta ne biliyim, tarlabaşı lokantası falan filan. Ama hayır lokantamızın ismi Milföy. Fransızca mille feuille kelimesinin türkçeleştirilmiş hali, bin yaprak anlamına gelen bir kelime çifti. hani böle dondurulmuş hamur alıp çıtır çıtır dökülen börek yaptığımız hamur, ya da en doğru haliyle her kat ince hamurun arasına sarımtırak krema ve en üste pudra şekeri kombinasyonuyla leziz dökülen pasta.

Böyle bir lokantanın ismi neden milföy olur. Adamın soyadı desek soyadı kanunu çıktığında milföy yoktu ortada, özel bi yemekleri var desek değil. Aklıam gele gele heralde sahibi milföy pastayı çok seviyordu ondan koydu düşüncesi geliyor. Takdire şayan bir düşünce kayması bence. Bende bi gün şirket kurarsam adını ya makaran ya da etli yaprak sarması koyucam.

parti ortamları

2006-11-22T00:27:00.000+02:00

bugün pek sevgili ve canımın içi ve tatlılar tatlısı doğum günü prensesi - tacı bile vardı kafasında - elifcimcimenin doğum günü partisine gittim. uzun zamandır görmediğiniz bir sürü insanın gördüğünüz partiler vardır ya. hani hepsiyle bir dönem öyle ya da böyle muhabbetiniz olan ama uzun zamandır bir şey paylaşmadığınız. bir de hani bazı yakın arkadaşlarınızın çevresi size o kadar da yakın değildir. diğer arkadaşlarını tanırsınız, bir kaç yerde içmişliğiniz, arkadaşınızın bir kaç olayında birarada bulunmuşluğunuz vardır. işte bu iki tür insanla da karşılaştım bu gün. ve şunu farkettim: Böyle ortamların vazgeçilmez bir cümlesi var "eee, sen n'apıyosun şimdi gülnazende?" gülnazendenin yerine istediğiniz ismi koyun ve sonra koyverin gitsin. herkesle ister istemez bir muhabbet açılıyor. şahsen bu cümleden bir kaç kişi dışında cevapları ilgiyle dinlemediğim için çok hazzetmiyorum. mesele bugün yalnızca volkanın ve arzunun gerçekten şu sıralar neler yaptığını merak ediyordum, bir de çağrının. bana soranların da aslında şu sıralar neler yaptığımı çok merak etmediğini biliyorum. ama işte oradasın, bin yıldır görüşmemişsin ve konuşacak geyik çevirecek konular azalmış. mecbursun yani. ortak bir noktaya gidebilmek için, sohbet açabilmek ve kaynaşabilmek için. ne de olsa "n'aber lan" geride kalmış artık. başka çare yok. her ne kadare sevimsiz bir kalıp olsa da yararlı. ben kullandım, siz de kullanın.

bu cümle faslı bittikten sonra parti elbette normal akışına döndü. volkan ve arzuyla geniş açı partisi planlandı, efendime söliim, ekinle insanlar neden evlenir konusu tartışıldı, çağrıyla iş hayatının iğrençliğinden ve çizilmesi gereken sınırlardan dem vuruldu.

hatta gecenin başında tanımadığım ecnebi bir şahıs gelip bana şöyle buyurdu " do you speak english?" yes dedim haliyle. o da bana "ı like your outfit" dedi. neyse sonra bunun benim mürebbiye kostümüm olduğundan ve ayakkabılarımın da zaten mürebbiye ayakkabıları olduğundan -yuvarlakımsı burun, alçakgönüllü, evkızı topukları, etek gömlek ve içinden gömlek yakası çıkan kazak, bi turuncu çoraplar biraz kokoş kaçıyor mürebbiyeliğe- bahsettik. muhabbetin sonlarına doğru episodic ve semantic memory ayrımından bahsediyordum. e-maili aldı ve ben de "feel free to send e-mails" gibi şahane bi cümle kurarak geceyi noktaladım.

açıklama

2006-11-22T00:23:00.000+02:00

şimdi bir takım dış ülkelerde yaşayan pek sevgili insanlar kıvır saç 1937 fotoğrafımın ardından saçlarım hep kıvır kalacak sanmışlar, ama heyhat öyle bir durum yok bu kıvırlar ilk yıkamada hakkın rahmetine kavuştular. hala eskisi gibi düz ve bildiğim.

bi de sonunda birileri bana yorum yaptı. sezgihan'a buradan teşekkürlerimi yolluyorum ben. yazı hakkındaki yorumların için teşekküler.

geniş açı

2006-11-19T22:23:00.000+02:00

yazı hayatına başladığım, bana birçok şey öğreten, sonradan girdiğim işlere girmemde katkısı olan, sonradan girdiğim işlerde başarılı olmamda katkısı olan, yazılarımın başka basılı yayın organlarında haber olmasını sağlayan, ilk kez bir yazımın alınıp başka birinin imzasıyla başka bir yerde basıldığını gördüğüm yer olan, benim yazınsal ve fotoğraf anlamında bugün olduğum yerde olmamda katkısı çok büyük olan insanlarda tanışmamı sağlayan, bir zamanlar hayatımın en büyük kısmını oluşturan, deniz'le uykusuz geceler ve sansasyonel fotoğraf haberleri uydurduğumuz çalışma saatlerimizin muattabbı olan ve her zaman bir parçası olmaktan gurur duyduğum Türkiye'nin en iyi fotoğraf sanatı dergisi Geniş Açı, 10 yılın ardından 50. sayısıyla yayın hayatına veda ediyor.

Tuhaf hissediyorum kendimi, keşke hiç bitmeseydi, keşke derginin ilk zamanlarındaki naif ve hevesli kalabilseydi her şey, hem biz hem de dergi.

lütfen alın Geniş Açı'nın son sayısını. Fotoğraf adına bir şeyler yapmaya çalışmış bir derginin vakur ve hüzünlü sonlanışını görmek için.

Yazarlarının gözünden Geniş Açı diye bir bölüm var dergide, orada anlatıyorum zaten hislerimi, diğerleri de öyle. alın ve görün bu sonlanışın bir avuç insana ne kadar çok ifade ettiğini görmek için.

rot'un spor güncesi

2006-11-19T22:13:00.000+02:00

Efenim, bugün yaklaşık 3,5 haftadan sonra spor salonlarındaki kariyerime geri döndüm. uzun süreli ve eğitmenimin bana kesinlikle acımadığı bir çalışmaydı. Her şeyi tam set yaptım, 30 tane yarım mekik bile çektim ki bu kadar fazla hareketi bir hafta her gün gittiğim başlangıç döneminde bile yapmamıştım. Sonuç olarak şu an her yerim ağrıyor ve yarın sabah nasıl kalkacağım konusunda derin korkularım var.

Ancak bu postu yazma amacım sizlerle ağrılarımı paylaşmak değil. Duyun beni sevgili okurlar, ben ayrımcılık yapan bir spor salonu istiyorum. Hayalimdeki spor salonunda benim gibi hiç bir aleti doğru düzgün kullanamayan ve daha alete oturmaya çalışırken bile düşme tehlikesi geçirenlerin hepsi bir arada; ceylan gibi aletten alete seken, benim daha nasıl yapılacağını bile kavrayamadığım hareketleri üçer dörder set yapanlar ise bir arada. bu gün bacak aletlerine tırmanmaya çalışırken kızın biri eğik bir platformun yanına tutturulmuş silindirlere ayaklarını takmış, kalçasına kadar gelen platforma yaslanmış bir şekilde vücudunun üstünde hiç bir destek olmadan yandan mekiğe benzeyen bir şey yapıyordu. ben onu hayretler içinde izlerken bunun benim gibi zavallıların akıllarını başlarından almak için yeterli olmadığına karar vermiş olmalı ki, bi de gitti iki eline halter alıp hareketi öyle yapmaya başladı. çok zayıf değildi, çok atletik görünmüyordu ama yapıyordu işte. benim gibi oflayıp poflayarak ve onun su içiyormuş gibi kolaylıkla yaptığı hareketleri kıpkırmızı kesilip terden sucuk gibi olarak yapanları utanç ve haset karışımı bir hisle başbaşa bırakıyor ve bir aletten öbürüne benim evde bir yataktan öbürüne serilişimdeki pervasızlıkla geçiveriyordu.

zaten benim her yerim bıngıldayarak yaptığım hareketleri yalnızla güzelliklerini korumak için yapan incecik kızlardan yeterince çekiyorum sevgili okur, bir de bu yeni tür beni çileden çıkardı. ayrımcılık yapan spor salonu arıyorum, beni kendi beceriksiz ve her yeri sallanan türümle başbaşa bıraksın, kendimi yeterli hissedince üst salona geçerim ben.

hahayt

2006-11-19T21:46:00.000+02:00

bir pazar akşamının sıkıntı dolu geçmesini bir kez daha nilimle engelliyoruz. ikimizin de işi var ve herkes bilir ki işler pazar akşamları çekilmez olur. çünkü pazar akşamları devrilip yatmanın ve sürekli can sıkıntısından ve yapıcak bir şey olmadığından şikayet etmenin günleridir. hal böyleyken bir de gerçekten işiniz varsa bu hem pazar akşamı rutinini bozan bir çapanoğlu hem de pazartesi zaten çalışacakken çalışmanızı gerektirecek bir şey olduğu için çok sevimsizdir. e bi de zaten pazar akşamı yani... neyse biz de bu çifte bela, çifte ruh daralmasını durumunu çifte çalışmayla egale etmeye karar verdik. eskiden beraber finallere çalıştığımız gibi yine beraber çalışıyoruz ve yine o zaman ki gibi bambaşka şeyler yapıyoruz. ben motor kontrol çevirisi yapıyorum, o yönetmen yazısı yazıyor. bazı şeylerin değiştikleri halde hiç değişmemelerini çok seviyorum. nili daha da çok. neyse efendim, nilim kahve yapıyor ben çene çalıyorum burda, gidip yardım edeyim arkadaşıma.

arnica essentiel

2006-11-16T12:55:00.000+02:00

2 hafta önce cuma günü bendeniz maltepe carrefour'dayken şahane bir el kremiyle tanıştım. hava çok soğuktu. önce akm'nin önünde dolmuş beklerken çok sevdiğim şeffaf kokoş şemsiyen ters dönüp kırılmıştı. sonra o yağmurda ve soğukta hiç bilmediğim bir yer olan bostancı sahilindeki pinhan kafeyi bulmaya çalışmıştım. orayı bulup geçirdiğim bir kaç dakikanın ardından vildan abla - sevdiceğimin ablası olur kendisi, gelmişti ve 1-2 dakikalık kısa bir gerginlikten sonra - ne de olsa ilk yalnız buluşma- yaklaşık 3-4 saat orada koyu bir sohbete dalmıştık, kahveler kahveleri, çaylar çayları kovalamıştı. saatin 2 olduğunu fark ettiğimizde bu soğuk hava da bir ancak alışveriş merkezi paklar diyerek maltepe carrefour'a doğru yola çıktık. arabayı kapıya yakın bir yerlere park ettik ve montları arabanın bagajına yığarak içeri girdik. yürüyen bir yokuşu tırmandık ve alışveriş ormanının derinlikleri doğru yürümeye başladı. İşte tam o anda sol tarafımda bir Yves Rocher dükkanı gördüm. Yiğidimin pek sevdiği ancak 2 ay kadar önce kaybettiğim ve bir türlü yenisi alamadığım Les plaisirs nature - fraise baume nourrisant, nefis çilekli, hafifçe renk veren dudak nemlendiricisini almak üzere içeri girdim. Çilekli şekeri aldım ancak, vildan abla bana hediye olarak almak istediği içi n parasını veremedim. tam hayır ben vereyim lütfen çekişmesi yaşarken aklıma yves rocher kartım geldi. mağlubiyeti kabul edip kart bilgilerimi söylerkense, bugünlük bu kadar beleşçilik yetmez diyerek biriken puanlarımla alabileceğim bir şey var mı diye sordum. kadının cevabı hayatımı sonsuza kadar değiştirdi. "Evet" dedi başını sallayarak, "bunlardan alabilirsiniz" gösterdiği cam bir fanusun içine konulmuş tüpümsü şekilli el kremleriydi. önce burun kıvırdım ama içimdeki beleşçinin sesi susturulacak gibi olmadığı için kadının kapağını açtığı tüpü koklamak zorunda kaldım. İyi ki de kalmışım sayın izleyiciler. buram buram bir ıhlamur kokusu el kremi tüpünden yayılıyor ve beni yıllar öncesine, yayamın evine götürüyordu. o an ona sahip olmam gerektiğini anladım. daha fazla düşünmeye gerek yoktu, benim olmalıydı. "istiyorum" dedim. şimdi size bu postu yazarken sevgili okurlarım aralarda durup elime arnica essentiel 2en1 beauté & jeunesse sürüyorum. ıhlamur kokan parmaklarımla sizi de bu rüyayı yaşamaya çağırıyorum. alın, aldırın, sevin sevdirin.

pıff

2006-11-15T23:17:00.000+02:00

iyi bir kitapta sinir olduğum iki şey var: sonunda bitecek ve bir daha asla "ilk defa" okunamayacak olması

1701

2006-11-14T17:32:00.000+02:00

evet sayın okurlarım. birlikte 1700 postu geride bırakmış bulunuyoruz. acı tatlı pek çok anımı, sinir krizlerimi ve midemdeki kelebekleri sizlerle paylaştığım blog yolculuğumun bu mihenk taşında da yine bir paylaşım olayına girmek bu güzide postu bir takım hislerle bezemek niyetindeyim.

hastayım. çok fena grip oldum. her bir yerlerim ağrıyor. burnum akıyor durmaksızın. böyle şıp şıp sular damlıyor.

evet bir paylaşım da gerçekleştirdiğimize göre 1701. postumu burada noktalıyor ve büyüklerimin ellerinden küçüklerimin gözlerinden öpüyorum.

sene 1937

2006-11-10T23:52:00.000+02:00

mızıldanma

2006-11-06T23:55:00.000+02:00

sanırım kötü şeyler yeniden başımıza gelmeye tam da onları beklemekten vazgeçtiğimiz ama içten içe bir korkuyla "ulaaannn yoksa?" dediğimiz anda karar veriyorlar. huzuru en yoğun hissetiğimiz, allahım nolur bozma mutluluğumu dediğimiz anda. sürekli üst üste geldikleri anda da benzer bir çizgi izliyorlar aslında. " daha kötüsü olamaz artık, daha fazlası olamaz artık" dediğimiz bir anlık küçük bir umut parçasıyla dolduğumuz, bir an için gardımızı düşürdüğümüzde hhoop yeni bir tanesi geliveriyor. sürekli beklemek mi gerekli, acı çekmemek için mutsuz olmayı sürekli hale mi getirmek gerekli? bunu bu noktadan sonra kabul etmeyi red ediyorum! bir zamanlar hayat felsefem haline gelmiş, bir zamanlar bir şekilde yaşamaya devam etmemi sağlamış bu düşünceyi red ediyorum! kabul etmiyorum. bu nasıl bir şans, bu nasıl bir hayat örgüsü bilmiyorum ama devam etmeyi red ediyorum. kolay bir hayatım olmadı, pek çoklarınınki benimkinden kat kat zordu, kabul. ama benimki de kolay değildi. şimdi tam huzura erdiğim, gündelik sorunların kıymetini anladığım ve aksiliklerimi sevebileceğimi düşündüğüm bir dönemde ölümcül ve temel sorunların yeniden başlama ihtimalini kınıyorum! senelerce yaşandı bunlar. konuşmaktan, sözcüklerin çekilebileceği yerlerden korkuldu, evden kaçılıp sokaklarda sürtüldü. ve artık bitti demişken, düzeliyor demişken, bundan sonra rahatlarız demişken hiç bir şeyin bitmemiş olma ihtimalini, bütün bu sessizliğin huzurun ve rahatlığın kısa bir aradan ibaret olması ihtimali red ediyorum! şiş gözleri, ağlamaktan kısılan sesleri ve sinir krizlerini red ediyorum! istemiyorum artık. yoruldum hiç bir işe yaramamaktan, hiç bir şeyi değiştirememekten, kimsenin hayatında fark yaratamamaktan, anlamsız bir figür olmaktan yoruldum. belki ablam yaşasaydı ve ben doğmasaydım her şey farklı olurdu. kim görmüş ki yedek oyuncunun aslından daha iyi oynadığını? ama bu düşünceye inanmayı da red ediyorum! varlığımın bir anlamı olmalı. bir şeylere yaramalıyım. fark yaratabileceğim bir hayat olmalı. bir anlamı olmalı.

deneme bir ki üç

2006-11-04T13:45:00.000+02:00

yeni bir blogumuz var sayın okurlar. şimdilik deniz ben volkan yazıyoruz. biraz daha genişlemek ama abartmamak niyetindeyiz. her hafta sözlüten rastgele 3 kelime seçip, onlar üzerinde serbest çağrışımlar bir şeyler yazmak niyetimiz. bu haftanın kelimeleri, Fransızca, zıt ve seanstı. hepimiz ekledik yazılarımızı. yanda linki olacak. az sonra. bekleriz efenim.

sözlükten bir kuple

2006-11-02T00:25:00.000+02:00

bunu sözlükte yazdım ama çok eğlendim, bu nedenle sizinle de paylaşmak istiyorum:

birbirinden çok farklı türleri olan ve akıl sır erdiremediğim bir tatlı çeşidi. şöyle ki:sık tüketilien bir takım helva çeşitlerine bir göz atalım. irmik helvası adı üstünd irmikten yapılan içine çam fıstığı (şam değil çam) konan böyle bakır rengi minicik tanelerden oluşan bir helva. hemen gözümüzün önünde canlandıralım. evet tamam. şimdi ikinci helvamız olan un helvasına geçelim. o da adı üstünde undan yapılıyor. un helvası irmik helvasına göre çok yağlı, yapılışına göre bejden koyu kahverengine doğru uzanan bir renk skalasına sahip, öyle irmik helvası gibi oraya buraya dağılmayan, kaşıkla değilde elinizle hop hop yiyebileceğiniz böyle köftemsi bir formatta bir helva. gözümüzün önünde canlandıralım. canlandırdık mı? evet. sıra üçüncü helvamızda tahin helvası. tahin helvası da tahin ağırlıklı bir helva. diğer iki helvadan çok daha katı. bıçakla kesilen, kimi zaman kesilirken dağılıveren böyle ağızda biraz gıcırdayan bir helva. böle açık kahverengimsi bir rengi var. şekli dikdörtgen. hep beraber hafızamızdan görüntüsünü bulup getirelim... tamam. son helvamız kağıt helva. adı üstünde olmasına rağmen kağıttan yapılmayan bu helva gofretimsi bir dış yüzey ve içinde annemin çöven adını verdiği bir maddeden oluşuyor. sert görünümlü ama kırılgan, biraz da yapışkan olan bu helvamız kesip biçmeden ısırılarak yeniliyor. şekli yuvarlak ve ççook açık bej renginde. son iki helvaya ilk iki helvanın aksine kutsal anlamlar bahşedilmiyor. evet kağıt helvayı da gözümün önünde bir firzbi misali salındıralım. tamamşimdi asıl meseleye geliyorum. hepimiz okuduk, gözümüzde canlandırdık. içlerinde şeker ve yağ olması dışında hiç bir ortak noktası olmayan bu 4 tatlı ve lezzetli şeyin hepsine neden helva deniyor? neden? hiç bir şeyleri benzemiyor birbirine. alakasız pek çok helva çeşidini saymıyorum bile. hadi kutsallar ondan desek, son iki kutsal değil. renkleri şekilleri, tatları, dokuları hiç bir şeyleri ortak değil. yağ ve şekerse mesele, mesela elmalı keke neden elmalı helva demiyoruz? neden? bütün bu helvalar neden helva? bu çeşitliliğin sonu nereye varacak? helvalar helvalıklarını nereden anlayacak?

saygılar sunuyor, bol helvalı günler diliyorum.

liste

2006-11-02T00:02:00.000+02:00

arkadaşlar acilen almak zorunda olduğum ama alacak parayı hiç biryerden bulamadığım bir takım şeyleri sizinle paylaşıyorum. bir kısmını bana hediye etmek isterseniz hayır demem, size saygı ve sevgi beslerim aksine. İşte listem:
1. diyet programı - hemn sonuç alınacak, programcı bize yakın bir yerlerde olacak.
2. pilates dersi - spor salonu ders başı paraya karar verecek abartmayacak.
3. rimel - lancome hypnose istiyorum evet.
4. göz kalemi - lancome kohl istiyorum bunu da ama sahte olmayanından
5. göz altı kremi - biotherm. gözaltlarım yamuk yumuk çok mutsuzum.
6. yüz yıkama jeli - gerçi o dandirik sabun fena diil ama kırışıcam diye korkuyorum.
7. peel-of maske - sivilceli bir insan oldum ben siz görmeyeli peeling kullanamıyorum artık.
8. vücut nemlendiricisi - yıllar önce görgünle akmerkez body shoptan aldığımız muhteşem papaya bitti. aynı muhteşemlikte bi nemlendirici istiyorum.
9. manikür-pedikür - burada para ve zaman benzer zorluklar zira ayten abla ikisini ancak 3 saatte yapabiliyor.
10. masaj - her yerim katır kutur ötüyor sayın okurlar.
11. kahverengi orta topuklu ayakkabı - şöyle gündelik bir şey, kahverengi ve turuncuların altına giymek için piti piti
12. pantolonlar - bu madde 1. maddenin gerçekleşmesine bağlı daha çok. zayıflamadan pantolon alışverişine çıkacak kadar kafayı yemedim henüz.
13. accessorizedaki yeşil çanta - sezon başladığından beri kesiyorum çantayı ben para denkleştiremeden biterse çok ağlıycam.
14. anabala pasajındaki yeşil geniş yakalı ceket - ah salak kafam öbür ceketi gaza gelip almasaydım şu an benim olabilirdi.
15. bilgisayar hoparlörü - şu ankiler gibi sürekli vınlamasalar yeter
16. daha iyi bir webcam - artık 400 yıl öncesinden günümüze mesaj gönderiyormuş gibi görünmekten sıkıldım
17. daha iyi bir cep telefonu - ne ben telefonun çaldığını duyuyorum, ne insanları ne onlar beni. çağrı cihazı gibi çalışıyor meret.
18. bir sürü kitap - nereme sokup ne zaman okuycaksam.

işte böyle şu an kaba bi hesapla yaklaşık 3 milyara ihtiyacım var. bana sponsor olmak isteyen varsa buyursun burdan yaksın.

dün

2006-11-01T23:33:00.000+02:00

Dün yine size taksimden bildirmek amacıyla laptopumu kaptım, fotoğraf makinemi kuşandım ve yollara vurdum kendimi. ancak kablosuz ağ bana ihanet etti ve saatlerde uğraşmama rağmen internete bağlanamadım, ancak fotoğraflar çekmeyi başardım. ancak blogger sağolsun bu fotoğrafları sizlere göstermek üzere buraya yüklemeyei başaramadım.
neyse.
dün taksimde hava felaketti. eteğim yaklaşık 46 kere kafama geçti ancak herkes can havliyle oraya buraya kaçıştığuı için kimse bi halt görmedi. dün seneler sonra denizle gündüz vakti taksim meydanında buluştuk. sonra beraber elifin okuluna gittik. kahve içtik geyik yaptık. sonra bi de bu gün üstüne gene gündüz vakti bize geldi deniz. geniş açı zamanlarındaki gibi beraber çalıştık. çeviri yaptık beraber. sonra okula gittik. ben hocayla buluştum. sonra çıkışta orta kantinde denizi buldum. kahve içtik, bebeğe yürüdük. her şey çok aynıydı. elimizdeki laptop ve deniz şirkete ödetebildiği için okula taksiyle gidip gelmemiz hariç tabii.

almanca dersi

2006-10-30T17:25:00.000+02:00

bu gün seneler sonra ilk defa almanca dersi verdim. gerçi ilk seviye olduğu için basitti ama ben yinede gerildim. böyle derler dieler daslar havada uçuştu. bleistift in söylemesi zor bir kelime olduğunu farkettim. almancayı özlediğimi ve sevdiğimi hatırladım. kahve içtim bi sürü, kahkaha patlamasına maruz kaldım. bir sürü bilgi verdim, bilgiye aç bir zihnin bilgiyi emişini seyrettim. öğrendiğini farkedince parlayan gözler gördüm. önyargılardan sıkılmış ve yorulmuş ama onlarla yaşayan bir insanın ne kadar gergin olabileceğini, ne kadar tetikte olabileceğini, her sözünü ve hareketini nasıl tartarak konuşabileceğini ve "kusura bakmayın söz size yarın sadece sizin giyeceğiniz terlikler alacağım, umarım bugün bunları giymeniz sorun olmaz" diyecek kadar kendisinden şüpheye düşürülmüş insanlar olacağını gördüm. ve bir kez daha önyargıların ne kadar anlamsız olduğuna, bir insanla gerçekten konuşmadan ona yafta yapıştırmanın anlamsızlığına tanık oldum.

vay be sadece almanca dersi diilmiş. saygılar.

bloggerınız taksimden bildiriyor

2006-10-30T17:16:00.000+02:00

İnternet bağımlılığında üst bir noktaya vardım. Şu anda dışarda şarıl şurul yağmur yağıyor ve ben taksimde meydanında taksimoda ismindeki kafede oturup blog yazıyorum. kırmızı siyah çizgili klotlu çoraplarım ve de fransız orospusu ayakkabılarımla azcık titrek ama vakur bir duruşum var. çok iş kadınıyım bildiğiniz gibi değil. tam da camın kenarındaki masada oturuyorum. suratımda ciddi bir ifade var şu an ve ekrana bakıp klavyeye bakmadan karizmatik bir havayla iş yazışması yapar gibi bir yandan blog yazıp bir yandan da gökçeyle dedikodudan dedikoduya akıyorum. arada sanki bütün gün deli gibi çalışmışım da sırtım ağrımış gibi bi dikeliyorum falan. oysa dün en son uykulu bir haldeyken çeviri yaparken "kara biberli eforlu testler" gibi saçma bi cümle yazıp masada uyuyakaldığım için ağrıyor sırtım. ama tabi burdakilerin bunu bilmesine gerek, siz de sakın söylemeyin bozuşuruz.

neyse efendim. taksim kalabalık, trafik meydan tarafında açık. yoğun bir şemsiye akışı var. hava kararmış bulunuyor. tramvay durağı henüz çok fazla bekleyen insana ev sahipliği yapmıyor. binaların ışıkları yanıyor. bir kısmında hala bayraklar asılı. meydan dün geceki konserin yorgunluğunu üzerinden atmış gibi. yağmur yağması iyi olmuş. sokaklar temizlenmiş.

rüya

2006-10-26T21:58:00.000+03:00

gergin geçen, kulağımızın kapıda olduğu ve her seste irkildiğimiz bir kaç saatlik bir süreci yeni atlatmışız. telefon defterleri taranmış, bir kaç kişi aranmış ama sonuç alınamamış. ortada kalmışız. sonrası birlikte atılan adımlar, burun kıvrılan mekanlar ve bir kaç dakika sonra kendimize ait bir odadayız.

duvar genişliğinde kaloriferin üzerinden başlayan kocaman bir pencere var. pervazlar ahşap iki yana açılmış. bambu bir jaluzi bozmasından içeri bölüm pörçük ışık huzmeleri süzülüyor. bambunun hemen ardında yanmış yıkılmış bir binanın dış cephesi, içi yok bakınca arkası görünüyor.

inanamaz bakışlarla odayı süzüyorum. biri iki kişinin sığabileceği kadar geniş iki tane tek kişilik yatak, çıplak bir ampul, füme muşambalar, aynı renk iki tane amerikan lilesi dolabı. dolabın üstünde iki tane battaniye var. pek eski görünüyorlar. yatakların üzerinde 2 tane kağıt kadar ince yastık, iki çarşafdan bozma pike. çarşaflar beyaz. geri kalan her şey birbiriyle uyumsuz. yataklardan birisi bizim yemek masamız. 3. pide döner, soğanlı peynirli ruffles, doritos pançonun yenilenmiş versiyonu - hani üstünde sarımsak resmi olan-, baharatlı lays, küçük bir votka, elma suyu, aşağıdan alınmış bir litre su ve plastik bardaklar, sigara kutusu 2 tane, snickers, yere atılmış bir kaç poşet, ceketler ve şapkalar. koyu kırmızı ve koyu mavi bir kapımız var. bizi dış dünyadan koruyor.

ve işte ben masa görevi yapan yatağın ucuna ilişmiş oturuken ona bakıyorum: karşımda daha geniş yatakta oturmuş, terliğimiz de yok, havlu da yok hay allah diyor. mutlu bir gülümseme yüzünde. içime akıyor bakışı. mutluluk, saadet bu kelimeler bana yetmiyor. ona baktıkça yepyeni bir kelime icaat etmek istiyorum başına herhangi bir pekiştirme bıdırı gelmeden nasıl hissettiğimi anlatacak.

konuşuyoruz, yiyoruz, içiyoruz, uyukluyoruz, mıncırıyor ve gıdıklıyoruz. bambaşka insanlar olup sonra özümüze dönüyoruz. sonra söylediğimizden 2 saat geç taksime çıkmayı başarıyoruz.

kalabalık bir gece, beklenmeyen misafirler, hep beklenen ve hep orda olması istenen dostlar, garip sırıtışlar, deli bakan gözler, tanımazdan gelmeler, nille iki arada bir derede yapılan dedikodular... bütün bunların arasında kimsenin sezemediği bakışlar. onun hep orada olduğunu bilmenin, onun seni özlediği bilmenin, onu çok özlemenin mutluluğu. sonra kalabalık ve dumanlı bir ortamdan kaçış her şeye gülünen bir gece yemeği ve bize ait o odaya geri dönüş.

her dakikasına yumuşakça dokunulmuş ve her anı sarılıp sarmalanmış bir uykunun ardından hala uyuyan asmalı mescit. gece kim bilir kaçta uykuya dalmış belli değil. ama bir dakika burası ayvalık. hani abimin dalış turundan önce oturup kahve içtiğimiz ve benim onu çok özlediğim ve bir gün beraber gelelim nolur diye içlendiğim yer. kahvaltılarımız geliyor. gazete okuyoruz. kahve içiyoruz. konuşuyoruz. bakışlarımla kedileri korkutuo kaçırıyorum. ona hiç böyle bakamıyorum. sonra kedileri beslemeye başlıyoruz. bütün bunlar olurken her şeyin rüya olduğunu kanıtlamak için olsa gerek fonda onun bütün gece ve sabah söylediği şarkılar çalmaya başlıyor. konuşmayı bırakıp şarkı söylemeye başlıyoruz.

ve sonra o kahvaltı bitmiyor. o gün bitmiyor. bu rüya bitmiyor. biz kalkıp caddede uzun bir yürüyüş yapmıyoruz. evlerimize dönmüyoruz. başka yerlerde uyumuyoruz. hep birlikte, kendimize ait bir oda da yaşıyoruz biz. başka bir yere gitmiyoruz.

kendimize ait bir oda gerek bize! gönlümüzce huzur ve heyecan yaşayabilmek için. gönlümüzce uyuyup uyanmak ve uykunun bölündüğü her küçük anda onun sıcaklığıyla rahatlayabilmek için.

google

2006-10-19T16:23:00.000+03:00

google graphics de beni adımla soyadımla arattığınız zaman gerçekten benimli ilgisi olduğu için çıkan tek fotoğraf beyazperde.com da zamanında yazdığım bi yazı yüzünden dolls-bebekler filminden bir kare. filmin posteri senelerce kapımda asılı durduğu için bana oldukça doğal geldi. ama filmin konusunu ve yapısını düşünürsek bir o kadar da acayip.

bi de uçlu kalem 0.5 2b tombo uçla kullanılmalı. ayrıca burcu da artık susup tez çalışmalı. evet. hımm. evet.

pentel p205

2006-10-19T16:19:00.000+03:00

ne şahane di mi?

kalem

2006-10-19T16:07:00.000+03:00

bu gün çok şahane bir kalem aldım. eski rotringlerden bulabilir miyim diye bakıyordum. hani şimdikiler gibi olan ama ince olanlardan. lisedeyken okulun karşısında baturay diye bir kırtasiye vardı. o zamanlar rotringlerin hepsi bordoydu ve inceydi üstelik bir de benim için çok pahalıydı. o baturay kırtasiyeye gider rotringleri severdim. ne güzel kalemlerdi onlar ya. zaten o kırtasiye de acayip güzel kalemler olurdu. sonra ortaokuldan liseye geçtiğimizde rotringlerin beyazı ve siyahı da çıktı belcağızında kırmızı bir kemerle. alman okulundayız da aaa bak rot - ring koymuşlar hımmm yapmıştık. neyse. bu gün o kalemlerden aramaya gittim. bordo iddiasında değildim, beyaz ya da siyah da bulsam ya da daha sonra piyasaya çıkartılan ince ama renkli olanlardan da bulsam olurdu. amma velakin piyasayı ele geçiren tombul rotringler yüzünden bu mümkün olmadı. sonra kırtasiyeci adam - taksim sıraselvilerde alman hastanesine gitmeden sağda, pera güzel sanatlar akademisinin orda bodrumda küçük tozlu bi yer - bana bak ama ben de ne var dedi. pentelin şu an piyasada bulunmayan rotring benzeri muhteşem kalemlerinden birisi vardı elinde. siyahından ben de vardı ve adam ben de bordosu da var dedi. o anda parasızlığım bütçe planlama sorunlarım falan hepsi gözümden silindi. kalemi elime aldım. ufak bir parça kağıda bir çizik attım. benim olmalıydı. ve oldu da. sonra kırtasiyeci abiyle -abi oldu dikkatinizi çekerim - uçlu kalemlerin sırlarla dolu dünyası üzerine bir sohbete daldık. abi tam bi kalem manyağıydı - kırtasiyeci de gitti baştan abi o artık - bana kardeşim de kalem delisi benim gibi aman gelirse falan sakın bu kalemi sana bu fiyata sattığımı söyleme dedi. deli misin abi söyler miyim der gibi başımı salladım. ve sonra çantamda kalem ellerimde bir kamaşma ve cebimde beş kuruş parayla kendimi sokağa attım.

çarşamba

2006-10-19T15:59:00.000+03:00

merak edenler için çarşamba gününün gelişmelerinden bahsedeyim dedim. dün propsalımı almaya gittm. genel olarak iyi diyerek söze başlayan tekcan konuşmasını kötü diyerek bitirdi. bi sürü değiştirmem gerekiyor. ama sanırım bunu hakettim. kafan dağınıkken yazmışsın sen bunları dedi. zaten baştan beri anlayamadığım bi şey var diyordun, okuduktan sonra neyi anlamadığını anladım dedi. böle makale özetler olmuş bi yere gitmiyorlar dedi ki, ben de ona aylardır sanki böyle olucakmış gibi geliyo, nası yazmam lazım bilmiyorum diyordum. neyse şimdi bir kısmını uzatıcas bir kısmını kırpıcaz bir de yeni bir kısım yazıcaz. nası olucak bilmiyorum pek ama herhalde bir şekilde yaparım. yetersizlik hissi sinsi sinsi sırtımı tırmalıyor, saçımı çekiyor, kulağıma üflüyor ve arada ben bir şeye bakarken tam ters yönde gözümün ucunda belirip kayboluyor zira. işte ben de aldım laptopu aktım alemlere. sizlere kablosuz ağ bağlantısının sonsuz nimetlerinden faydalanarak yazıyorum. makale önümde, tez önümde açık. ancak son 1,5 saattir henüz ikisine de bakmaya cesaret edebilmiş değilim. çok isterdim abimlerinki gibi makalelerin abstractlarını çevirerek 5 makaleyle discussion kısmını halledebileceğim bir tez yazabilmeyi. belki de istemezdim pek bilmiyorum şu an.

ayrıca görgünün tezi çok iyi geçti. başına beklenmedil bir iş açmalarına rağmen oldukça keyifli bir sunum olduğu yönünde duyumlar aldık. orda görgünün üzerinden spot ışığı çekeyim son dakikalarını rahat geçirsin diye tam bir moron gibi gidip 3. jüri üyemizle tanışmam bahse değmeyecek bir konu. neticede görgün bayılmadı, tekcanın prime ettiği gibi ağlamadı, aksine sunuma başlar başlamaz bütün heyecanı geçti ve leziz bir sunum yaptı. sunumu yaparken ayağa kalkmayı unutmuş ama olur o kadar.

bi de

2006-10-16T20:45:00.000+03:00

bu gün dayanamayıp ulu insan, muhteşem danışman, mentor ve örnek hoca tekcana mail attım. proposalı okudunuz mu hocam diye sordum. burcu, okudum. bu hafta bi gün gel konuşalım bayram tatilinde düzeltmeleri yaparsın diye bir mail atmış. hiç bir yorum yapmaması bana ya çok korkunç bulduğunu ya da henüz okumadığı çarşambaya kadar zaman kazanmak için böyle bir hamle yaparak okuyacağı izlenimini uyandırdı.

şimdi ben kesin çarşambaya kadar uyuyamam gergnlikten.

yani

2006-10-16T20:43:00.000+03:00

işte bu yüzden ben volkanı koklamak, öpmek, sevmek ona doya doya bakmak, hastası olmak, ona bayılmak bööle ısırıp mıncıklayıp parça pinçik etmek istiyorum.

hastasıyım laaaaaaayynnn!

görg'e ek

2006-10-16T20:36:00.000+03:00

sayın görg, yani femme noire ın yenilesi sevgili tanımına bir de şunları eklemek istiyorum:
şeker sevgili sevgilisini gördüğünde gözlerinin içi gülendir, sarılıp 15 dakka öyle kalabilendir, sevgisinden napıcanı şaşırıp saçını başını karıştıran içi kamaşandır. bunlara binbir tane daha eklenebilir. ancak şöyle bir şey var ki es geçilmemelidir:

hasta olunası sevgili zayıflamaya uğraşan ve kilolarından nefret eden ve yapı itibariyle asla kalçalarından kurtulamayacak ve zayıf bir insan olamayacak sevgilisine " bence hiç gerek yok ben sana böyle bayılıyorum, sağlık içinse tamam, ama bana söz ver çok fazla zayıflamak yok sevmiom ben hiç" diyendir

tamamı metal simyacı

2006-10-16T20:27:00.000+03:00

dün sonunda 51. bölümü de seyrettim. çok sancılı bir süreçti. bir yandan durmaksızın seyretmek istiyordum, bir yandan bitecek diye korkumdan gıdım gıdım izlemek istiyordum ama dayanamadım ve dün 16 bölümü izleyerek seriyi bitirdim. ilk 35 bölüm boyunca olan her şey birbirine bağlandı. her bölümü ayrı oha nidaları eşliğinde bitirdim. şu anda kendimi sevgilim ya da çok sevdiğim bir arkadaşım çok uzaklara gitmiş, ya da ilişkimizin cicim ayları bitmiş gibi hissediyorum. son iki haftadır ed ve al' a çok alışmışım. aahh ahh. bi daha seyretsem bile asla ilki gibi olmıycak. çok mutsuzum.

niii san, vataşiva, vataşivaa...

yağmur isminde bir balina

2006-10-16T20:23:00.000+03:00

hani yağmur yağdığı zaman, hava karanlık ve sokak lambaları da yanıyorsa parlak ve koyu gri bir renkte görünür ya sokaklar böyle ıslak deri gibi; küçükken ben sokaklar bu renkte olduğu zaman dev bir balinanın üstünde yaşadığımıza inanırdım.

hepi börtdey nil

2006-10-16T20:13:00.000+03:00

cumartesi günü nilimin doğum gününü kutladık. papillionda yaptığımız parti müzikleri zaman zaman bizi hayal kırıklığına uğratsa da oldukça çılgın geçti. çılgın bi insan kalabalığı vardı. alkolun su gibi aktığı gece ne yazık ki geçen senelerin aksine çılgın dedikodulara mesken olmadı. tuğçenin gecenin köründe gelmesi, erdem beyin boy göstermesi, kitap grubu kızları, begüm hanımlar, sinema tayfası, gökçe hanım, afşin bey, gizem sumru yasemin hanımlar, görkem anıl volkan beyler, kaan ve umut ege çifti, sayın genel yayın yönetmeni burçin bey, bodur ve evrim beyler, berna hanım, şebnem hanım ve şu anda anımsayamadığım ama varlıklarıyla cancağazımın doğum gününü şenlendiren nev-i şahsına münhasır şahane insanların sevimlilikleri geceye renk kattı.

bence gecenin en güzel anları gölgede ve çorbacıda nil top haline getirdiği ekmekleri çorbasına atarken yaşandı. berna ve tuğçenin ruh ikizi çıkma diyaloğuna ise hiç girmiyorum.

sonunda

2006-10-13T20:03:00.000+03:00

iki aylık sabrımın neticesini aldım ve sonunda bu gün spor salonuna kaydoldum. şu anda belim ve dizim ağrıyor olsa da sakatlıklarım için aslında uzun vadede faydalı olacak. hem kaslarım kuvvetlenecek hem ağırlığım azalınca binen yük azalacak. en azından ben öyle umuyorum. eğitmen oldukça umutlu ilk ay şöle olucak ikinci ay böle olucak falan diip durdu ama yani gene de benim bünyem bu belli olmaz tabii. eğitmenler iki tane, ikizler ve ben onları ayırt edemiyorum. biri gelio ona bişi sölüorum sonra aynısı gelip o söylediğim şeyi soruyo aptal oluyorum, meğerse aynısı diilmiş hep aptallaştıktan sonra farkediyorum ancak çok sıkıcı.
bi de sauna var. spor yaptıktan sonra saunaya girdim 10 dakka. içersi çok güseldi, süfer şahane. bööle bütün ağrılarım uçtu gitti. gerçi çıkınca hepsi geri geldi ama olsun 10 dakikalık bir ağrısız ortam iyi geldi. üstelik yüzümde bebek poposu gibi yumuşacık oldu. pek leziz.

yazı

2006-10-12T01:37:00.000+03:00

yazımın başına adolfo bioy casares'in bir fotoğrafçının la plata maceraları isimli kitabında geçen fotoğrafla ilgili bir bölümü koyamk istiyordum. ama kitabı satır satır gözden geçirmeme rağmen o kısmı bulamıyorum. çok mutsuzum.

ya da pek şahane insan tuuuçe sayko'nun da dediği gibi "ollleeeyyy ben de entel oldum yaşasın!"

çiki çiki baba

2006-10-12T01:30:00.000+03:00

bu gün ve dün yayılmakla daralmak arasında gittim geldim. dün aslında güzel bir gündü. bütün gün dinlendim. kitap okudum, dizi seyrettim, anim seyrettim - full metal alchemist'e başlayabildim sonuda- deniz için yazacağım yazının araştırmalarını yaptım, pazartesi görgünle okuldan aldığımız metis bilimkurgu serisi kitaplarımla ilgilendim keyifliydi yani. hele akşam nilim gelince daha da güsel oldu. ne zamandır akşam oturması yapmamıştık beraber, keyfimden dört köşe oldum. bir de üstüne sonunda spora yazılabileceğim ortaya çıkınca geniş bir sırıtış yerleşti yüzüme. önce prop teslimi, sonra sarmac, sonra nil, sonra spor... pek lezizdi.

bu gün pek öyle başlamadı ne yazıkki, full metal seredeceğim diye saatlerce sandalyeme tünediğim ve havalarda feci olduğu için deliler gibi kuyruk sokumum ağrıyordu. sonra dizi yerine seda sayan seyretmek zorunda kaldımki korkunçtu. sonra gene araştırma, sonra tülin gelmesi - çok özlemişim- sonra tülinin arkadaşına makyaj yapmaca, sonra hastaneye gidip tülinin bebeğinin fotoğrafını çektirmece - ay daha fasulye kadar ablasıııı, bi daha gittiğimizde kollarını falan görücekmişiz - eve gelmece yemek yemece, film seyretmece. bak şimdi yazınca bir sürü şey yapmışım bu günde ama ben şikayet edilcek uyuz bir gün geçirdiğimden emindim. neyse.

mutlu bakış v.2 -toplu gösterim.

2006-10-11T11:39:00.000+03:00

sanırım hazirandan beri en mutlu, en huzurlu olduğum an bu kağıtları elime aldığım andı. evet evet.

hiç bişey demiyorum. bi insan şunu görüp nasıl mutlu olmaz?

bu bizim bölümün önünden boğaz manzarası fotoğrafı. okulda en sevdiğim yer. kendimi burada çok huzurlu hissediyorum.

efenim bu fotoğraf pazar gününün en mutlu anını belgeliyor. uyku saati. çok sıkıcı bir pazardı ve bittiği için şu an bile mutluluk duyuyorum.

oleeey

2006-10-10T16:53:00.000+03:00

ay çok heyecanlıyım nerden başlayacağımı bilemiyorum! 2-3 hafta önce gecenin bir yarısı "nolucam ben bu hayatta" diye krize girip psikolojiyle ilgili sayfaları dolaşmaya başlamıştım. derken bir şekilde sarmac'ın sayfasına denk geldim ve orada 7. sarmac konferansında çalışmak istiyorsanız bana mail atın yazn bir yer buldum ve attım netekim. bir kaç yazışmadan sonra bu gün cevap geldi! evet para vermiyorlar ama gene de büyük bir şey benim için: konferansa başvuran proposalları review edeceğim! ve konferans başladığında da registration işlemlerine yardımcı olacağım. bekle beni psikoloji ben geliyorummm!!

proppppp

2006-10-09T13:00:00.000+03:00

evet yaptım. sonunda proposalımı gönderdim. az sonra evden çıkıp çıktısını alıp birde yazılı halini götüreceğim. şimdi artık bekleme zamanı. sıçtım mı, alnımın akıyla çıktım mı, ne kadar feci ya da iyi bir şey verdim göreceğiz hep beraber.

2006-10-08T23:56:00.000+03:00

ben bi de volkanı çok seviyorum. özlüyorum da hep. hep ama.

indeks

2006-10-08T23:30:00.000+03:00

çalışmayı hiç özlemedim ama insanları çok özledim. berrini özledim çok, kumpas kurup mutfağa kaçmalarımızı, sarılıp ağlaşmalarımızı, gizli gizli çevirdiğimiz işleri, içimdeki herşeyi ona söyleyebilmeyi, hayal kurmayı, onu bunu çekiştirmeyi, sakinleştirmeyi ve sakinleştirilmeyi. sonra eseni özledim, her sabah mutfağa ışık saçarak girmesini, hep güzel ve bakımlı görünmesini, işvesini cilvesini. hakanı özledim, deli deli bakmasını, ona buna sataşmasını, laf dalaşına girmeyi, msnde sözleşip mutfakta buluşmayı. umutu özledim, her durumda destek olmasını, yol göstermesini, yeşimi anlatmasını, esprilerini. diğerlerinide özledim. bi de görgünle aynı iş yerinde olmayı özledim. artık ne okul var ortak, ne iş. taşınıcak bi de yakında unutucak beni biliyorum. :(

yarın ola hayrola

2006-10-08T23:26:00.000+03:00

yarın çok çılgın bir program beni bekliyor. sabah erken kalkıp dizilerimi seyredeceğim. house'un yerine ne gelecek, numbers'da bu hafta neler olacak, gibbs bu bölümde yakışıklı teröristi yakalayabilecek mi gibi hayati önemi olan sorularımın cevabını yarın 9-11 arası bir maratonla alacağım. sonra evden çıkıp taksime gideceğim, bitirdiğim - evet yanlış duymadınız, görgün sayesinde bitirdiğim- proposalımın çıktısını alacağım babamda. sonra taksimdeki ifsak fotoğraf bienali sergilerini gezeceğim. oradan çıkıp okula gideceğim ve tezcanla buluşacağım. görgünle manzarada, bölümün önünde ya da ortakantinin ordaki merdivenlerde kahve içeceğim. çok işim var çooookk!

feminist rot

2006-10-08T23:19:00.000+03:00

çok çok çok sinir olduğum iki şey var, kadınlara karşı yapılan haksızlıklara sinir oluyorum zaten ama bu ikisi kadınları düşünürmüş gibi yaparak yapıldıkları için özellikle gıcık ediyorlar beni.
Birincisi kadın yerine bayan denmesi. şöyleki eşleşmeler şunlar: oğlan-kız, kadın-erkek, herif-karı, bay-bayan. hal böyleyken şöyle bir durum mevzu bahis: erkekler ve kadınlardan bahsederken bir kadına kadın demek ayıp tü kaka, kaba bir şeymiş gibi bayan deniyor. "orası erkekler tuvaleti, bayanlar tuvaleti yanda. bayanlar bu konuda erkeklerden daha hassas. vs. vs." duyun sesimi, kadın olmak utanılacak sakınılacak kibarlaştırılması gereken bir şey değil.
ikincisi de kadın ekleri. gazetelerin kadın eki diye bir şey var. burç yorumları, magazin, makyaj önerileri, rüya yorumları falan burada oluyor. erkek eki diye bir şey var mı? yok. çünkü gazetenin kendisi, yani dünya ve memleket meseleleri, ekonomi, spor, ciddi köşe yazılarının bulunduğu kısım erkeklerin kabul ediliyor. yani kadınlar, boş kafalı zavallılar olarak bunlardan sıkılır ve bu konularla ilgilenmez kabul edilip ay hadi bak onlar içinde bişiler yaptık ne kadar şahane yayıncılarız biz böyle aman allahım denerek kadınlar hem aşağılanıyor, hem de ilgilenmeleri gereken şeyler kadınlara dikte ediliyor. aaa ne gazetesi canım, bak kadın eki var orda, sen son çıkan rimelleri, sonbahar modasını ve burcunu falan oku hadi bakiyim.

sinir oluyorum, sinir.

mutlu bakış v.1

2006-10-08T02:48:00.000+03:00

yeni köşe

2006-10-08T02:47:00.000+03:00

şöle bişey yapmaya karar verdim bundan sonra. bakıp da mutlu olduğum şeyleri, becerebilirsem günlük, beceremezsem raslantısal aralıklarla size de göstericem. böylece benden uzakta olan ama çok özlediklerim ki onlar kendilerini bilirler, benimle göremedikleri şeyleri görme fırsatı da bulurlar hem.

cumartesi mızıldanması

2006-10-08T02:38:00.000+03:00

bu gün bi sürü şey yaptım. köprü altına gittim. gazete okudum kahve içtim balık ekmek yedim. aksaraya anılın evine gittim. nili gördüm. ocakbaşına gittim. elma votka ve rakı içtim. dart oynadım. görgün ve vaheyle dabıl deyt yaptım. profil yaptım kendime, fotoğraf yüklemeyi beceremedim. kırmızı ruj sürdüm. meltem için istanbul fotoğraları serime devam ettim. yeni küpelerimi ilk defa taktım ve pantolon giydim.

düt

2006-10-07T13:29:00.000+03:00

cumartesi günleri güzelken pazarları neden o kadar güzel olmuyorlar acaba? yani pazartesi sendromu desem, kendi kendimi haksız çıkartıyorum. neticede şu aralar pazartesileri gidecek bir işim olmamasına rağmen pazarları sevmiyorum. bazı pazarlar güzel olabiliyor, ama çoğu değil. pazar deyince aklıma miskinlik, uyuşukluk düzensiz yemek saatleri, cnbc-e dizileri (ki bu güzel kısmı), akşama doğru basan darallar, gece uyuma fikrinin bile sıkıcı gelmesi gibi şeyler geliyor.
napalım. durum bu.

işte böyle bir şeyy...

2006-10-06T20:57:00.000+03:00

işte böyle bişe o dediim yazı masası tam bundan diil daha büyük, hani böyle gizli gözleri olabilicek türden bi şey.

hayallerim, evim ve sen

2006-10-06T20:35:00.000+03:00

şimdi şöyleki bence bir evde mutlaka olması gereken 2 şey var yapısal olarak: biri küvet öbürü balkon. bunların olması mecburiyet. sabah kahvemi içeceğim iki sandalye ve bir masa sığacak bir balkon ve gerilen sinirlerimi gevşeteceğim içinde yatılabilecek uzunlukta, mümkünse ayaklı bir küvet.
eğer bu ikili mevcutsa yapısal olarak o kadar şart olmayan ama olursa güzel olacak şeyler de şunlar: geniş bir mutfak, kare odalar, hoş bir oturma odası ve mümkünse böyle diz hizzasına kadar inan camlar. yani ölümcül diil tabi bunlar. ben balkon ve küvetlede idare edebilirim.

sonacıa efendim, dekorasyonda olmazsa olmaz, mecburilerim ise şöyle: güzeeeeeellllll ama sade kitap rafları, sallanan bir koltuk ve rahat yumuşak bir kanepe.
ah bi ah keşke o eski binbir çekmecesi olan şahane yazı masalarından olsa. ama onlar çok pahalı. o yüzden 8 yaşımdan beri istememe rağmen asla sahip olamadım.
içimde uktedir.

başlık şeysi

2006-10-06T20:32:00.000+03:00

tatataaammm! artık benim de postlarım başlıklı olucak. dün görgünle yaptığımız uzun bilimsel tartışmalar sonucunda bunun standart bir uygulama olduğunda ve benim ayarlarımda bir karışıklık olduğunda hemfikir olduk. aradım taradım, araştırdım, yaklaşık 3 saat 34 dakika 3 saniye iştiare yattım ve sorunu çözdüm. bir yerlerdeki bir no yu yes yaptım ve işte karşınızda başlıkların baş döndürücü dünyası.

2006-10-05T20:19:00.000+03:00

biliyorum bir kısmınız "nolcak ki kızım, daha dün gördün sevgilini otur çalış işte töbe töbeee" diyor ve cıkcıkcık nidalarıyla birlikte kafanızı bir o yana bir bu yana sallıyorsunuz. belki içinizden bir kaçı "bırak yaa bırak yaa" diyor şahan'ı taklit ederek ve belki de bu taklidi beceremeyerek. hatta ve hatta bazılarınız "sen fedakarlık görmemişsin, biz yüce ulusun torunları fedakarlık nedir teee en içimizde hissederek büyüdük. fedakarlık dediğin kan ve can vererek olur akıllım" diyor. ama öyle demeyin, beni hor görmeyin, fedakarlığıma zeval etmeyin. o benim biriciğim moda da yanında sokulacak burcusu yok, gökçem hele mızıldanacak arkadaşı yok, kadıköyüm hele içecek bir burcusu yok. kendimi değil onları düşünüyorum ey okur. kendimi aha şu kadar düşünüosam namerdim!

2006-10-05T20:12:00.000+03:00

evet sayın seyirciler, beklenen an geldi: Sizlere bu akşam pek sevgili ve şahsına münhasır görgün hanımefendinin naçizane odasından sesleniyorum. ilk geldiğimde saatte 3 kere kafamı vurduğum çatı katının eğimli duvarlarından 1 metre ötede, görgün hanımın çalar saatiyle kesişmek suretiyle yazıyorum. kafamı kaldırır kaldırmaz gördüğüm siyah beyaz iki fotoğraf dimağımı açarken, ben bu gün ilk defa tezim için özel hayatımdan fedakarlık yapmış olmanın tuhaf burukluğunu yaşıyorum. evet, bu gün tezim için fedakarlık yaptım. kadıköyde volkan ve gökçeyle içebilecekken, oturup proposalı bitirmeyi tercih ettim. bir yandan kendimde bunu yapacak ve sevdiceğimin "nolur sen de gel" diyen o yumuşak ve tatlı sesine karşı koyacak gücü bulduğum için gururlu, bir yandan da sevgilim sıcak kolları yerine bir bilgisayarın plastik tuşlarıyla birlikte olmak zorunda olduğum için mutsuzum. ama no pain no gain sayın seyirciler. ne kaa ekmek o kaa köfte! yapacak bir şey yok. uzun vadede hem benim hem volkanımın hem de görgünün akıl ve ruh sağlığını korumak, yakın çevremdeki insanları tez bitmedikçe artmaya devam edecek olan çirkefliğimden sakınmak için bu fedakarlığı yapmaya mecburum. ah mecburum!

2006-10-05T00:51:00.000+03:00

arkadaşlar yeni bi kampanya başlatıyorum. hepinizin dört gözle beklediği ve yaşasın sonunda dediğini duyar gibiyim. hey gidi hey. neyse kampanyam şudur: bundan sonra direk bu siteyi arayan anahtar kelimeler kullanarak giren zat-ı şahaneler ya yorum, ya da misafir odasına bişiler yazacaklar. nası? şahane di mi? yani adımı soyadımı yazmış girmişler, böle direk beni aradıklarını belirten kelimelerle gelmişler, hoşgelmişler sefa gelmişler, aman da ne iyi etmişler gelmişler sayın okurum! okur bizim velinimetimiz değildir de nedir? okurumuzdur neticesinde. bundan kelli, bu satırların paranoyak yazarına bir kıyak geçip bir selam etse, iki hoşbeş yapsak fena mı olur? yo yo yo bilakis, şahane olur.
mmm, dur bi daha düşüniim. evet düşündüm bi daha, tekrar sölüyorum, şahane olur.

2006-10-05T00:46:00.000+03:00

bu akşam keşanlı ali destanı'nı izledik. güzeldi çok. başlangıçta hala geçen haftaki oyunun etkisinde olduğumuz için yadırgadık. tarzlar çok farklı sonuçta, birinde oyuncunun burnundaki kılları görüosun öbüründe anfi tiyataroda gibisin. ilk şaşkınlığı atlattıktan sonra çok keyif alarak izledim. yarın oyunla ilgili görüşlerimi de yazacağım. ama şu an yorum yapmak için fazla uykuluyum. anca saçmalamak gelir elden.

2006-10-03T22:10:00.000+03:00

tezi yazdıktan sonra ilk işim bavyeralı yı okumak olacak. kafamda başka bişi varken ona yeterince kendimi veremeyeceğimi düşündüğümden okumuyorum. oysa o bütün beynimi hakediyor çünkü aylarca kafamda yarattığım anlatım şekilleri, betimlemeler, karakterler her şey yazıya dökülmüş bir halde elimde olacak. tezi sunduğum gün gidip çıktısını alacağım ve ertesi gün belki de bir hafta sonra - heyecanı artırmak için- okumaya başlayacağım.
ah bavyeralı seni o kadar özledim ki.

2006-10-03T16:24:00.000+03:00

"volkanla ilgili yazı" anahtar kelimelerini google da aratıp siteye giren arkadaş! benim volkanımla ilgili aramalar yapıyosan yolarım! acımam yok!

2006-10-03T09:39:00.000+03:00

eğitime gitmek istiyorum, ankaraya gitmek istiyorum. denizi görmek istiyorum. mushuyu sevmek istiyorum.

bi de odamdan artık nefret etmiyorum. basmıyor artık bana. delice kutu almam, depolama yapmam, bambu perdeler, azalan eşyalar, düzelen kitaplık ve kutukutu penseler işe yaradılar sanırım. odamdan kaçma hissim son buldu sonunda.

2006-10-03T09:37:00.000+03:00

bu aralar kendimi çok yabancı hissediyorum her şeye. disosiasyon diye çevriliyor herhalde yaşadığımı bildiğim şey. adım bile yabancı geliyor. ayna da yüzüme, fotoğraflara bir gergin bakıyorum. geçer heralde.

2006-10-03T09:25:00.000+03:00

dün sonunda proposalımın sonunu yazmak için bişiler yaptım. daha doğrusu bu konuda bana yaptırım uygulandı. görgün bütün sorunlarımı görmezden gelerek beni yazmaya zorladı. başlangıçta yetersizlik hissi o kadar baskındı ki, yazdığım her cümleyi tek tek görgüne gönderiyordum. bir süre sonra 4-5 cümlelik toplu gösterimler yapmaya başladım.

yazmaya başladığım anda kalbim deli gibi çarpmaya başladı. ellerim ve ayaklaırm buz gibi oldu. resmen kanım çekildi. ellerim titremeye başladı. sonra bir süre sonra deli gibi sıcak bastı. sonra tekrar üşümeye başladım. yaklaşık 3 saat süren yazma seansıma derin bir panik duygusu eşlik etti. sürekli olarak bilgisayarın başından kaçıp gitme isteğiyle savaştım. dayandım. sonunda deliliğe iyice yaklaştığım bir noktada, method bitiverdi. o anda kendimi çok tükenmiş hissettim.
giyindim, evden çıktım yürümeye başladım. volkanı aradım. inanılmaz bi ait olmama ve ne yaptığını bilememe hissiyle doluydum. telefonda motor gibi konuştum, güldüm, ağladım, kızdım (ki bu durumla alakası yok, sözleşmiştik o gün için!) sonunda telefonu kapattım. ve derin bir mutsuzluk çöktü üstüme. o kadar mutsuz hissettim ki kendimi. babama uğradım, çıktı aldım. gittim bi kafeye oturup present study yazmaya başladım. bu mutsuzluk ve onunla beraber mızıldanan panik hissi giderek arttı. sonnda çareyi kendime klasik müzik cdleri almakta ve trafikte geçecek 1,5 saatimi strauss'un ünlü valslerini dinlemekte buldum.

şu an deliliğim geçti. ama hala bir yorgun, biraz üzgün, hafiften sarsılmış hissediyorum kendimi.

2006-10-02T13:50:00.000+03:00

bazen düşünüyorum da görgün olmasaydı hayatımda nice olurdu halim. iyi ki varsın görgün, çok seviyorum seni.

2006-10-01T17:30:00.000+03:00

çok tatlı diil miyiz?

2006-10-01T17:26:00.000+03:00

efenim sıkıcı bir pazar gününde daha saati 17.20 etmiş bulunuyorum. camlarında bambular olan, masa altı kutularla dolu kendi haline bir düzensizlik abidesi olan odamda hafifçe üşüyerek oturuyorum. mantı yemiş ve bu mantıyı bol sarımsaklı yoğurtla yemiş olmamın kalçalarıma ekleyeceği yağları düşünmeye, düşen tansiyonum nedeniyle pek fırsat bulamıyorum. hala pijamalarımla oturuyor olmamı ders çalışmıyor olmamdan sorumlu tutup, bu durumu değiştirmek için de hiç bir şey yapmıyorum. sanırım kalkıp üzerimi değiştirmeli, klasik müzik seçmeli ve şunun şurasında dizilerimin başlamasına kaç saat kaldı ki diyerek ders çalışmaya başlamalıyım. evet.

2006-10-01T01:58:00.000+03:00

dart oynamayı çok seviyorum. volkan kamyoculuğu bıraktığından ve ben 20 ye atabilmeyi başardığımdan beri de cricket en favori oyunum. bu gün bi buçuğun şahane elemanı gökhanda bize katıldı. tabi tozumuzu attordı ama olsun. bi de avşarı çok özledik işte.